Seni, Senin hayalinle aldatıyorum.

[antiC]

Yağmurlu bir günde geliyorum bu şehre. Elimde bir valiz içerisinde birkaç çorap, çamaşır ve iş elbisem. Çok sıradan bir göç oluyor. Sıradan bir valiz sıradan bir şehir. Kalbimde seni getiriyorum aynı zamanda. Eski alışkanlıkları, senle gezip tozmaları koymuşum kalbimin içine. Onları da yanımda getiriyorum.
Alışamıyorum bu şehre. Hep bir şeyler eksik. Sabahları erken kalkıp işe giderken elbisemi giyiyor, maskemi takıyor ve mutlu bir insan olarak işe gidiyorum. Dışarıdan her şey o kadar güzel gözüküyor ki. İşyerindeki gülüşmeler şakalaşmalar, iş çıkışlarındaki yemekler. Kime sorarsanız ben, son derece mutlu hayatında hiçbir eksiği olmayan, tüm isteklerine karşılık bulmuş biriyim.
Gün boyunca maskem düşüyor arada sırada. Ama biliyorum ki bu işi yapıyorsam maskemin düşmemesi lazım. Çevremdekilerin benim bu halimi görmemeleri gerekiyor. Zar zor maskemi düzeltiyorum. Günler böyle sürüp gidiyor.
Aksam eve geldiğimde maskemi gizlemem gereken kimse kalmıyor. Seviniyorum buna. Artık zorlama yok maske yok. Çıkarıp atıyorum bir köşeye, önce iş elbiselerimi sonra maskemi. Ve kendimle baş başa kaldığımda başlıyorum kalbimi karıştırmaya. İçinden ne çıkacağını merak ederek. Ve hep sen çıkıyorsun. Her şeyi tek tek çıkarıyorum. Göz yaşlarımla yıkıyorum ve tekrar yerlerine koyuyorum. Hepsine özen göstererek.
Ne elbiselerimi ne maskemi önemsemiyorum, ilgilendirmiyorlar beni senin bir anlık düşüncen kadar. Elbiselerimi yıkamayışım, saçlarımı taramayışım hiç mi hiç önemli değil. Ama seni düşünmeyişim suçların en büyüğü sanki.
Bu şekilde devam ettikçe anlıyorum ki maskem düşüyor artık. Engelleyemiyorum. Çevremdeki kişiler anlamaya başlıyorlar. İki farklı beni. Sorgular sualler sıkıştırmalar ard arda geliyor. Sanki dünyayı katletmişim gibi ben sanık sandalyesinde onlarsa karşımda sorgulanıyorum. Karar veremiyorum gerçekleri söyleme konusunda, anlatamıyorum derdimi kimseye.
Uzun zaman sonra dışarıya çıkıyorum geceleri. Karanlıkta beni görmedikleri için maskemi alma gereği duymuyorum. Sahilde yürüyorum yalnız, kimsesiz. Denize vuran ay ışığının parlaklığında kendimi görüyorum. Korkuyorum kendimden ve alakasız bir şarkı dökülüyor dilimden. “Deniz ve mehtap sordular seni neredesin.” Sanki bana da soruyorlar. Deniz de mehtap da. Onlar bile sorguya çekiyor sanki beni. “Bırakıp gitti diyemiyorum.” Anlıyorum ki en güzel yer evim. Nede olsa orda sadece sen ve ben varız. Kimse üzerime gelmiyor evdeyken. Her şey bizim istediğimiz gibi. Sadece sen ve ben. Aslında sadece ben ve senin hayalin. Gezdiğimiz parklarda geziyoruz yine, beraber sinemalara gidiyoruz. İzlediğimiz filmleri izliyoruz tekrar tekrar. Ben ve yanımdaki sandalyede senin hayalinle.
Sana senden başka kimseyi sevmedim sevmeyeceğim dediğim geliyor aklıma. Kendime kızıyorum sonra sözümü tutamadım diye. Seni, senin hayalinle aldatıyorum. Onun elini tutuyorum , onunla geziyorum, ona seni seviyorum diyorum.
Seni böyle aldatacağımı bilsem hiç sana bağlanır mıydım. Hiç seni üzer miydim.
Özür diliyorum senden. Ne kadar seni aldatsam da, seni yinede hayalinden çok seviyorum.
Bir gün çıkıp gelsen, gelmesen de gel desen, her şeyimi bırakırım, ne iş elbisemi ne maskemi ne de hayalini düşünürüm. Arkama bakmadan sana gelirim. Sadece ben olarak.
O günü bekleyerek yaşamaya devam ediyorum. Beklerken ölecek olsam bile.

Keşke şu yazılarımı okutabilsem sana. Keşke
Ama hayatta Keşke olmuyor.

[İlkem]

Sn.antiC yazınız gerçek bir yaşanmışlık herhalde oldukça duygu yüklü.

[antiC]

HER ANIYLA BİRLİKTE yaşanmaya devam ediyor.

[antiC]

Sayın büyüklerim ve hocalarım. her ne kadar sizleri tanımıyor olsam da hepinize değer veriyorum.
ve değerli yorumlarınızı bekliyorum bu yazı için.
şimdiden teşekkür ederim.

[ASİ12]

Çok güzel sn antiC.Gerçekten çok beğendim.

[cengizfar]

Benim yazının en beğendiğim tarafı başlıkta yazmış olduğunuz cümledir."Seni, senin hayalinle aldatıyorum." Gerçekten mükemmel olmuş,yürekten tebrik ediyorum.