Sonsuzluk

[consequenc]

Sinirlar yoktur kainatta. Sinirlari biz koyariz. Cünkü biz daima dinlenecek bir nokta bulmak isteriz. Bu noktaninadina da sinir deriz. Yaradan, yarattigini sinirsuiz yaratmistir. Dogmak bir baslangic olmadigi gibi, ölmekte bir son degildir. Bas ile son, bizim egoizmimizin birer ürünüdürler. Bir cocuk dogar, tüm bilgilerle ve icindeki insan ruhu ile beraber. Hayir dogmaz. Bir sayfadan, diger bir sayfaya gecisten baska birsey degildir bu. Bir tek bir spermin icerisinde, koskoca bir insanin herseyinin özü. Nerden geldi ? Kimden geldi ? Nasil geldi bu insan ? Ölüm ile bir insanin ruhunu komprime eden yaradan, dogum icin bir baska bedene verir bu insani. Ana karninda dekomprime edilir bu insan. Dogum ve ölüm birer sekilsel bas ve sondur. Ruhsal degil.. Ölüm; bir sinir tasi nasil degilse, dogum da, bir sinir tasi degildir. Ne güzellikler, ne duygular, ne kainat, ne insan, hicbir seyde sinir yoktur. Bu yolda inisler var, cikislar var ama son ve bas yoktur. Sonsuzdur hersey....

[ROME]

Bizim sınırları koymamızım nedeni ilkel insanın gördüğü herşeyin bir başı ve sonu olmasındandır.Bir ağacın , bir insanın , ....Bunu gören insanın beynine herşeyin başı sonu vardır önyargısı yerleşmiştir.
Eğer herşey sonsuzsa hiç bir şey yaratılmadı çünkü herşey yaratılmakta.Tanrının tek işi herşeyi sürekli yaratmaya devam etmek olur.Bu nedenle yaratılmakta olan bir şeyin en son yaratıldığı yer de onun sonu olur.Bu durumda kendimizle çeliştik.O halde herşeyin sonsuz olması yanlıştır.Tabi bunun için tanrının olduğunu varsaymıştık.Eğer bir şey şuan sonzuzsa demek ki tanrı yoktur.