439'dan Şiirler

[439]

ANNE BANA DAHA İYİ BİR YALAN BUL

Aklımın olmazlarından darmadağın ettim geceyi,
Kaçtığım aşka yakalandım sonunda.
Bulduğum an yitirdiğim sözcükler gibiyim,
Sesimden kaçıyorum ele veriyorum kendimi
Serserinin biriyim...

Gecenin bir vakti yürüyüp gidiyorum içimden,
Yazımın her zaman ağlayan bir imi,
Yüzümün yarım kalan gülüşleri resmeder bir hali var...
Önümde hep iki yol,
Birini yürüsem geç kalıyorum birine.
Kırgınım, mızıkçının biriyim
Hep ucu ucuna yetişmeyim sevmelere...

Başı boş bir rüzgar gibi gelip geçiyorum nesneden,
Gizli bir özneyim adımı çağırmıyor kimse...
Hep bir ayrılığı soyunup giyiniyorum,
Hep yarım kalıyor nota,
Hep aynı şarkıyı söyleyip, aynı yerde detone olan biriyim...
Bezginim, kaldırmaz aldanışları artık yüreğim...

İnceldiği yerden bir düğüm daha atabilirim,
Delinin biriyim asfaltın ortasına yatabilirim...
Bir düğüm daha atabilirim,
Dönüp baktığımda ipteki düğüm sayısıdır yaşamalar bilirim...

Anne bana daha iyi bir yalan bul!
Kendimi avutmaya gücüm yok artık
Kendimi sırtımda taşımaktan yoruldum,
Anahtarı kırılmış kapı gibiyim...
Kilitliyim üstelik, kimsesizin biriyim,
Suya atılmış buz parçası gibiyim...
Vakitsiz bir yağmurum,
Bir gün bir yerde apansız dinebilirim...
Anne beni bu kez doğurma bir daha!

[439]

YÜREĞİNE DOKUNAMIYORUM

Kalabalığında iflas ederken bir şehir,
Çaldırırken bütün yıldızlarını riyakar insanlara,
Ben hercai bakışlarının değdiği yerde
Harlanan bir yürekle tutunuyorum bu hayata.
Ve her köşe başında ihtimalini dileniyorum!


Kaç dünyayı terk ediyorum yeni bir dünya kurmak için?
Bilmiyorum kaç yaralı akşam
Vurgun yemiş melal denizinin ölüm mavisini içerek gözlerinde
Hayata tutunuyorum
Ve benimle kaç martı kanat çırpıyor çığlık çığlık şafağa
Bilmiyorum...


Kelimeler var dilimin ucunda
Anlam kalıbını doldurmayan kelimeler,
Bu yüzden anlatamıyorum...
Yine kelimeler var dilimin ucunda,
Anlatmaktan özge anlaşılmak için gizlerini gözlerimde taşıyorum.


Sen yaşayabilmek yetisini kazanmak kadar büyülü bakıyorsun bu hayata,
Ve bakışların an gibi donuyor gözlerimde,
Öylesine mahzun, bir o kadar ağlamaya hazır...


Hayat ki aldanışın ilk hecesi,
Direnişin ve kalp kırgınlıklarıyla dolu bir tükenişin ütopyası,
Bir resmin rengini ve ahengini yitirdiği yerde
Yasak bir firara yeltenmenin rüyası belki...


Ben yinede bütün ayrılıklara ve her şeye inat
Yitik kalmış düşlerimi kovalıyorum bu şehirde,
Sen öğrettin bana ateşin yalnızca düştüğü yerde kor olmayacağını,
Sen öğrettin bana bir sukutun özünde taşıdığı sırrın mihengini,
Ben harlanan bir yürekle tutunmuşken bu hayata
Sadece yüreğine dokunamıyorum...


439

(benim için çok özel olan bir şiirdir bu)

[439]

BABAM'A


Bu şiirleri toprağa gömeceğim
Sözcükleri tohum olacak...
Çiçekler fışkıracak topraktan
Sevgilerin dal olacak baba
Uzanacaksın uzaktaki bir ışığı yakalamak için...
Işık köklerine dolacak bir gün
Yorgunluğun o çiçekleri sulayan
Koca bir nehir olacak...
Elbet bir gün babacım
Acıların sürgün olacak...

(babalar günü armağanımdı...)

[439]

Gölgelerden korktuğum,
Altımı ıslattığım yıllara rastlar
Sana olan tutkunluğum...

Kokun;
Aldığım en güzel hediye...

Hatırlamadıklarımı anlat bana...
Küçüklüğümden,
İlk hecemden,
Ayaklarımdan bahset...

Buruk kalbini tanırım;
Vermek isteyipte bana
Veremediklerinden ötürü...

Biliyorum neden solgun yüzün,
Bedenin niye her zaman yorgun
Ve neden kar erimez saçlarında...

Yalnızlıktan korktuğum yıllara rastlar,
Sana olan tutkunluğum...
Ama farkında değilsin anne
Yalnızlıktan hala korkuyorum...

[439]

CEZADAYIM...


Cezadayım kendimde,
Bütün suçum
Ellerimin içine gizlediğim
Olur olmaz kederlerim,
Ne kelepçe bileğimde,
Ne yaşanmış sevdaların
Kırıntısı yüreğimde,
Ne de masum bir yalan dilimde...

Beyaz bir yelkenli
Gelin gibi süzülüyor
Koyu mavi denizde.
Rüzgara tuttum ellerimi
Yelkenlerine doldurdu
Bütün kederlerimi
Hepsini yazmadan denizlere
Dönmemeye söz verdi yelkenli...

Hiç beklemeden
İlk satırı yazdığı yerde
Deniz karardı hafifçe
Kim bilir kaç denizi karartır
Kederlerimle...

Son satırı hangi denize yazar?
Son noktayı hangi denizde koyar?
Kaç denize sığar bunca keder?

Döndüğünde
Ellerimde yeni kederler ki
Başka denizlere satırbaşı
Bense hala cezada
Kendimin bir köşesinde
Tek ayak üstünde...

439

[mayıs]

Ben en çok kendimi cezalı, kelepçeli, karamsar sanırdım dünyada!
Hep öyle sanır ya insanlar. Alışılıyorda bir yerden sonra. Ama şimdi sizi okudum da kendi kelepçelerimi, cezalarımı, hüznümü.... bir kez daha hatırlattınız bana. Çıkmaya, kaçmaya çalışıyorum hep içinden. Başarıyorum bazen de küçük bir dokunuşla. Ama uzun sürmüyor. Siz de yazıp hatırlatınca böyle hepten gidiyor.

Şimdi sizin dizelerinizi okurken de elimi eteğimi çektim her şeyden. Ümitten, beklemekten, dünyaya açılmaktan, bakmaktan, cesaretten... her şey gereksiz ve nasılsa kaybedilecek! oldu yine. Beni dürtüp uyandırdığınız için teşekkür etmeliyim saygıdeğer 439 ve elimdeki sayılı dakikalık iyilik halini yok ettiğiniz içinde kızmalıyım.

Şiirleriniz bir yerlere batıyor, kanatıyor. Ama yine de hepsi güzel.
Hele ki annenize yazdığınız iç titretiyor.
Dilerim siz, hiç değilse birimiz kelepçelerden, hüzünlerden, karamsarlıktan kurtulur ve böylece sizin de dünyada bir yeriniz, gerekliliğiniz olur. Ben kendimce olmadığını düşünüyorum da. Umarım siz daha ümitlisinizdir.

Karamsar yazmak adamı yorar bilirim.
Mutululuk, sevinç, ümit dolu şiirlerin de elinizden döküldüğünü görmek dileğiyle.

Saygılar

[439]

Sevgili Norma; mutluluk üzerine henüz şiir yazmayı başaramadım, ama deneme yazdım. Yeri burası değil. Lakin hayatın herşeye rağmen yaşamaya değer olduğunu sana da bir kez daha hatırlatmak için buraya göndereceğim.

[439]

Hayat zalim olduğunda, hala gülümseyebiliyorsan inadına arkandayım. Belki gülümsemen mutluluk öpücüğü olur bir başkasına. Hayatın yolları elbetteki engebeli, elbette çakıl taş ve bir yığın diken var bu yolda. Her ne kadar yalın da olsa ayakların, unutma nasır tutar birgün. Ve sonra yüzündeki o acı, bir gülümseme olur. İnandığında bir kez hayatın renkli kanadına, anlamsızlaştırmak adına hayatı hiçbir şey gösteremez sana karanlığın dehşetini. Bilirsin ki o karanlığı senin yüreğindeki sevgi ışığı gün gibi aşikar kılacaktır. “Zalim dünya” demek yerine “Her şeye rağmen yaşamaya değer dünya” demeyi öğreneceksin. Olduğu gibi kabullenmeye başladığında çevrendekileri, mutluluk bilmecesinin sırlarına erişeceksin. Kalbi kırık bir martı olmak yerine, kırık kalplere ilham ettiği sevgiyle iyileştiren bir rüzgar olacaksın.

İnan bana hayatta her şey neye, nasıl baktığına bağlı. Gerçeklerin acı yönünü kabullenip onlarla yaşamaya alıştığında taşlaşmış duyguların kök salacak yüreğine. O taşlaşmışlık köreltmek yerine kalbini, ona hayat veren kan damlacığı olacak beklide. Her şeye rağmen, hayat denen bu çetrefilli zaman yolunda ipler hep senin elinde olmalı. Biliyorsun ki insanlar mücadele ettiğin fırtınalarla değil, gemiyi limana getirip getirmediğinle ilgilenir. Üzüntü diye bir şey yok bu ummanda, sevmek sevilmek ve hatta sana bakan gözlere mutluluk ilham etmek var, her ne pahasına olursa olsun....

Bir nilüfer olmak gerek; kök saldığı bataklığın aksine güzellik saçan bir çiçek. Kardelen olmalı; tüm zorluklara rağmen inadına açmalı karda, kışta…
Gülün dikenine darılıp da, güzelliğinden ilham almayı unutmamalı. Sen her mevsim ayakta kalan çam olmalısın. Umut olmalısın yitiklere, kutup yıldızı olmalısın yolunu kaybetmişlere. Bir sevda türküsü söylemelisin özlemini seninle giderecek sevda üveyiklerine...

439

[muratbas]

Arkadaşım şiirlerin çok güzel kısmet olursa birgün burda benim şiirlerimi okursun . Görüşmek üzere yazılarında başarılar...

[439]

Sayın insanca şöyle demiş:

Arkadaşım şiirlerin çok güzel kısmet olursa birgün burda benim şiirlerimi okursun . Görüşmek üzere yazılarında başarılar...

Teşekkür ederim Sn. insanca,
Elbetteki sizin şiirlerinizi de burada görmekten ve okumaktan zevk duyarız..
Saygılar