Gezinti

[il_bilge]

GEZİNTİ

Ne zaman ki ödeyemeyeceğim
Armağanları vermemeye,
Ne zamanki öğüt istememeye, almamaya ve
vermemeye başladım

Ne zamanki duygularımın
kendilerine göre nedenlerinin olduğunu,
aklımın onları tanımadığını anladım
kapıldım duygularımın seline

Ne zaman ki bedenimi sevdiğimi,
Ne zaman ki gücümün gizemi içinde
ne kadar çok incindiğimi ve kırıldığımı hissettim

Ne zaman ki ne oluyor ne bitiyor diye
anlamaya çalıştığım denetleme gücümün
güçsüzlük ve korkularımdan kaynaklandığını anladım

Ne zaman ki insanları şöyle yaptın, böyle davrandın,
şunları söyledin... yargılamamaya başladım
Ne zaman ki yaptığım herşeyde
neden, niçin aramamaya başladım

Ne zaman ki zorundayım ve ihtiyacım var'ı
-istiyorum- ile yer değiştirdim

Ne zaman ki beni istediğim gibi sevecek mi
beni seviyor mu sorularını,
Ben istediğim gibi sevecek miyim
ben seviyor muyum sorularına dönüştürdüm

Ne zaman ki istediğim gibi yaşamanın bencillik olmadığını,
Başkasının benim istediğim gibi yaşamasını
istemenin bencillik olduğunu fark ettim...

Ne zaman ki kendimle uğraşmamı
başka insanlarda çözmemeye başladım

NE zaman ki inancım yıkıldı

Ne zaman ki hüznümü, acımı ve gözyaşımı
coşkum ve sevincim gibi sevdim

Ne zaman ki içimde kalan kullanılmamış yaşantı
ve duygularımdan ötürü suçluluk duymaya başladım

Ne zaman ki kendimi affetmeyi öğrendim

Ne zaman ki yaşadıklarımın farkına vardım

Ne zaman ki kendi var oluşumun bana verilmediğini
benden istendiğini de gördüm

Ne zaman ki sevgiye giden yolun acı bir bedelinin olduğunu,
Sevgilinin ise topraktan gelen bir sızı,
Vazgeçilmez bir acı, anlam ve anlamsızlık,
Uzun yollardan gelen bir özlem,
Çatlak dudaklardaki su damlası,
Güneşi doğuran, geceyi batıran,
her seferinde beklenen
umutsuz bir umut olduğunu fark ettim..

Ne zaman ki sevginin coşkuları, acıları, hüznü,
sızısı ve hoşnutluğu ile bir potpuri olduğununa,
Sevmeninse tek başıma ve kendimce yaşanacağına inandım

Ne zaman ki yaşamın amacını ve araçlarını ayırt etmeyi,
Yaşamın araçlarını kendi işlevlerinde kullanmayı başardım

Ne zaman ki özgürlüğün kendime yetmek olduğunu,
Başkasının verebileceği birşey olmadığını,
Özgürlüğü benim hissedip, yakalayıp
İstediğim gibi kullanabildiğimi yaşadım

Ne zaman ki sıcaklık ve desteğe gereksinimi olan
içimdeki çocuğun sevecenliğini,
sıcaklığını duydum,

Son günlerde de mantıklı umutsuzluk yerine
mantıksız umut aramaya başladım

Şimdi de sevgiyi kendimde tutarak
sevdiklerimi uğurlarken
kendim için, kendimde olduğunu artık iyi bildiğim
duygularımla sevmeye başladım

Yaşıyorum,
onu anlıyorum...


**Biraz uzun olduğunu biliyorum ancak sizinle paylaşmak istedim. Şiir bana ait değil arkadaşlar, yazarını da bilmiyorum. Hani olur ya eski defterleri karıştırırken karşınıza birşeyler çıkıverir. Bu da öyle bir şiir.

Saygılarımla

[439]

Şiir gerçekten çok güzelmiş sevgili il_bilge. Paylaştığın için teşekkkürler...

[mayıs]

Sn. il-bilge keşke bu şiiri siz yazmış olsaydınız!
Öyle güzel, gerçek, olması gerektiği gibi ve öylesine herkesin ihtiyacı olan bir keşif ki....
Ne olursunuz nasıl başardınız, nasıl buldunuz, edindiniz ve aklınıza, ruhunuza, yaşamınıza yerleştirdiniz bunu, bize de öğretin ki biz de bunların keşfiyle mutlu olalım demek isterdim.

[il_bilge]

Sn Norma, bu şiiri ben yazmadım... Keşke yazsaydım demiyorum ancak aslında yapmamız gereken çok şeyleri anlatıyor, dili karmaşık değil, oldukça yalın ve rahat. Bu yalınlıkla ise hayatın en basit kurallarını öğüt vermeden anlatıyor kendince. Hala çok severek okuduğum bir şiirdir..

Saygılar