Kimsin Sen?

[petricli]

Kimsin Sen?

Kim olduğunu bilmeyen kaç nesil daha yetişecek bu ülkede? Kimsin sen? Kendinden emin ve gönlün rahat bir şekilde “Ben Türk’üm” diyebilmekte misin? Fâtih’in İstanbul’u fethettiği yaşta olduğumuz hatırlatılarak vurulurdu yüzümüze içimizin kofluğu. Ya on beş on altı yaşında Çanakkale Savaşı’nda şehit olanları, onların şimdiki akranlarına bir hatırlatan çıkmayacak mı?

Kimsin sen? Ey Türk! Titre ve kendine gel!

Daha ne kadar kandırabilirsin kendini, arkasına sığındığın çağdaşlaşma aldatmacasının, bir düşün. Saç tellerini mahkûm ettiğin briyantinin bir yere kaçtığı yok, çek yüzünü biraz o yalancı aynalardan. Çek yüzünü ve dön bir bak, neler neler yaşanmış sen doğmazdan yüzyıllar evvel. Geçmiş ve târih gibi iki kalıp kelimenin içinde sıkışmış bırakma kimliğini. Sen sâhiplik etmezsen, eloğlu ne yapsın! Ermeni’yi de kırdın der sana, Fâtih’i Hıristiyan da yapar, baklavanı elinden alır, belgesel kanallarında senden “kuzeyden gelen barbar kavim” olarak da bahseder, dinine küfreder, “gerekirse Kâbe’yi bile bombalarız” der, bir vakitler dünyaya egemen olduğunun izleri silinsin ister, misâl; ecdâd kalesini yıkıp yerine para kuleleri diker, Mostar’ı bombalar, Türk olmaklığını yitirmemek için canhıraş bir mücâdele veren Balkanlar’daki kardeşlerine her tür eziyeti yapar da ruhun duymaz... Sonra bir bir unutmaya başlarsın o “sıkıcı” ve “işe yaramaz” gördüğün mâzini. Yavaş yavaş değişir geçmişin, şerefsiz kalemlerin ucunda. Farkında bile olmadan sen, yalan bir târihi kazırsın belleğine. Yarım yamalak. Ona bile yeterince vâkıf olmazsın ya, o ayrı! Ve nihâyet, anlamını bile bilmediğin oryantalist zihniyetin yetiştirdiği yeni bir neslin kara câhil bir neferi olup çıkarsın.

Muhtemelen İngilizce konuşabiliyorsundur az veya çok, gitar-keman vb. herhangi bir müzik âleti çalmayı öğrenmişsindir, yazın nerede tâtil yapılır, en âlâ piyasa nerede bunları da bilirsin. Kim bilir, günde birkaç kez dünyayı da kurtarıyorsundur arkadaşlarınla “beach party” tadında bir laklaktan fırsat bulduğunda. Kuaförlerdeki sehpa üstü mecmualarda pek yazmaz kimliğin ya, umrunda değildir. Saçlarını yaptırıp alışveriş merkezine yetişmen gerekiyordur zîra hiç de yerli malı olmayan markalar son indirimlerini yapmış, seni beklemektedir. Öyle ya, bir vakitler kurtarmış işte birileri vatanını, şu an senin kim olduğunu hiç de bilmediğin düşmanlardan. O halde sana düşen hiçbir görev kalmamış, hak etmediğin halde diline pelesenk ettiğin, her sıkıştığında öne sürme cesaretini gösterdiğin yüce Atatürk’ten başka.

Haberlerim var sana. O Mustafa Kemal asla senin gibi bir gençliğin atası olmayı kabul etmez. Kimsin sen? Titre, kendine gel ve hak et Türklüğünü. Yetmez mi bunca uyumuşluğun. Kimsin sen?

Çok biliyorsun değil mi o örnek aldığın batıyı. Turistik mekânlarda gördüğün sarışın uzun boylu kızlar ya da adaleli erkekler değil batı gençliği. Farkına var, imkânlarına rağmen dünyanın en cahil nesillerindensin sen. Aslını inkâr edene haramzâde derlerdi ya bir vakitler. Şimdilerde Nobel’e aday gösterilseler de, aslını inkâr eden geçmişte neyse, bugün de o. Ataların feleğe gitmiş lafı yoktur. Kimsin sen?

Bırak eloğlunun anadilini kendine, sen önce kendi diline sâhip çık hele. Daralmıyor musun günde elli kelime ile konuşuyor olmaktan. Sıkılmıyor musun kendinden, hiç mi basmıyor kafana ki karşındaki insanın senle konuşuyor olması, seni ciddiye aldığını göstermez. Kimsin sen? Düşündün mü hiç?
Kimsin? Gururuna dokunmuyor mu sadece babanın oğlu ya da kızı olarak tanınmak? Yetinebiliyor musun gerçekten, altına verilen son model bir arabayla, sırf kimseden geri kalmamak uğruna gönderildiğin, gittiğin özel üniversiteyle ve “dengin” olan bir ailenin kızı/oğlu ile evlendirilmekle? Tüm bunlar yetiyor mu “And they lived happily ever after” (*) olmaya gerçekten? Kimsin sen? Düşündün mü?

Sana hazırlanmış içi boş, maddî bir geleceğin içinde buldun kendini, maneviyat nedir öğretilmeden, hayâl kurma zahmetine bile girmeden cuk diye oturdun o geleceğin içine, “şimdin” oldu. Ne rahat değil mi geçmişi bilmeden zaten hazır olduğunu sandığın bir geleceğe bakmak. Peki, ne görüyorsun?

Artık ne bir Hacı Bayram-ı Velî var İstanbul’un fethini müjdeleyecek, ne bir İstanbul kaldı fethedilecek, ne de geçmişine dâir neredeyse tek bildiğin şahsiyet olan bir II. Mehmed yaşıyor, fetih gerçekleştirecek. Olanını (dinini, milletini, kendini) koruyamayan nesillerin, kim olduğundan habersiz çocuklarıyla dolu vatan. Uyutulduk. Târih tekerrürden ibârettir ya hani, işte biz epeydir Osmanlı’nın, Göktürkler’in, Uygurlar’ın vb. yıkılışına sebebiyet veren hâdiselerin içinde yaşıyoruz. Tekrar ettikçe iyi öğrenilir der pek muhterem bir hocam ama hani? Ne zaman geçeceğiz bir sonraki kısma ki uyansın Kurtuluş Savaşı ruhu. Farkında mısın, bir Mustafa Kemal daha yok. Sen sâhiplik etmezsen, alınır elinden “benim” dediğin. Hazır sen bunca vuruluyor ve bir ah demiyorken “batının” kültürel ve manevî yok ediş silahlarıyla, çıkar bir eloğlu, güvercin kanadına mektup yazıp dağdaki teröristle, Mehmetçik’i aynı kefeye koyup, savaş der yaşananlara. Ya da “Türkiye’nin Sevr’i kabul etmekten başka çaresi kalmayacak” gibi laflar eder, Mustafa Kemâl sevgisini Türkler için terakkî karşısında bir engel gibi gösterir, bir karışı için bile nice şehitler verilmiş olan vatan toprağın satılır parça parça, Şeyh Sait ayaklanmasının adını Doğu ayaklanması yapar, eloğlunun ülkesinde her üç vatandaştan biri muhbirlik yaparken, seni bölücüler için özgürlük çığırtkanı hâline getirir, farkına varmazsın… Uyan. İcraatta bulunacaksın ki, düşünenden hep bir adım önde olasın. Seni bekliyor zaman. Bir tek seni bekliyor. Uyanmanı. Görmüyor musun yanı başını? Lübnan, Filistin, Irak o kadar da ırak değil. İlkokuldan kalma atlasın gıcır gıcırdır hâlâ nasılsa, aç da bir bak istersen. Orada bazı sabahlar insanlar uyanma fırsatı bile bulamıyor. Sen uyan. Vatanın için çok geç olmadan sen uyan. Günaydın diyeceğin kimse olmayan bir ülkeye uyanmak ağırına gidecektir zîrâ.

Tarafını belli edeceksin, Hz. İbrahim’in ateşine ağzıyla su taşıyan karınca gibi. Kim olduğun bilinsin. Kimsin? Kitaplara yazılsın, yazılmasın, târih kahramanı da unutmaz hâini de.

Dünya kurulalı beri gittiği her yere insanlık götürmüş olan, kimsenin diline-dinine-kültürüne dokunmamış, birbirine yüzyıllardır düşman olan kavimlere bile barışı öğretmiş yüce bir millettik biz. Sence bize ne oldu? Ne olur uyan ve hakîkaten şunu anla ki; muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcut.
***********************************
* “And they lived happily ever after.”, İngilizce’de “sonsuza kadar mutlu yaşadılar.” anlamınadır.

Alıntıdır.

Kaynak: http://groups.yahoo.com/group/guzelgrubum/

[petricli]

Not: Bu yazı bana e-maille gelmiş olup, e-mailimi alıntıya kaynak gösteremeyeceğim için mecburen bu şekilde yayımladım. Alıntı kurallarına aykırı değildir.

Çünkü kaynaktaki adrese giderseniz bir e-mail grubu olduğunu ve bu yazıyı orada göremeyeceğinizi anlarsınız. Yazılar grup üyelerine e-maille gelmektedir. Üyesi olduğum bu e-mail grubuna üye olmanızı şiddetle tavsiye ederim.

Saygılar,