Aldatış

[phidas]

Bedensel bir ihtiyaç olarak anlatılan cinsel hayat kimilerince evliliğin dışında

da kabul görmelidir.

Evlilik dairesinde veya değil.

Aldatmaya nasıl bakarız.

Eşini veya sevgilisini aldatmak.

Yada daha objektif olsun. biriyle aşk veya evliliğe dayalı ilişkilerimizde ara

sıra 3. şahısların -erkek veya kadın için farketmez- ilişkiye cinsel olarak

ortak olması kabul edilebilir mi?

Kabul edilmezse ahlaki altyapısı nedir?

Kabul edilebilirse ilişki veya birliktelik tam olarak nedir?

[yazarkedi]

Aldatılan için çok acı bir deneyim olur. Düşünsenize sevgilinizi deliler gibi seviyorsunuz ve o gidip belki bir geceliğine belkide uzun bir süredir sizi aldattı. Gururunuz onu terk etmenizi söylüyor, yüreğiniz ve bedeniniz onunla olmak istiyor. Ve siz gururunuz için bedeninizi ve yüreğinizi -üstelik suçsuz yere- cezalandırarak, onu terk ediyorsunuz. Onun suçu yüzünden kendinizi cezalandırmak zorundasınız. Bundan daha büyük bir haksızlık var mı ya! Bu kul hakkı yemek değildir de nedir? Allah kimsenin başına vermesin. Aldatacak olan da durup iki kere düşünsün!

[il_bilge]

Eksiklik ihtiyacı mı, farklılık gereksinimi mi, yeni birşeyler için çıkılan arayış mı, bağlılığa isyan mı, alışkanlık kırılması mı, bağları kırmak mı...

Niye aldatır insan... İlişki içerisinde olduğu kişiyi kaybetmeden, -ona hissettirmeden-, farklı tatlar peşinde midir... Heyecan dürtüsüyle mi hareket eder. "Seninle olmuyor, sensiz de olmuyor" hezeyanı mıdır bir anlık...

Bazen sadece intikam duygularıyla da yapılır mı bu. Sıkılmışlığın, rutinliğin bir bakıma delinme bağlamında bireysel bir zafer gibi midir kendince. Tek kişiyle yapamamak mıdır... Özgürlüğü farklı ve yanlış yorumlamak mı. Başlıbaşına bir merak duygusu mu... Kişilik bozukluğu da etken midir acaba...

Yarattığı adrenalinden vazgeçememek midir.. Dürtülerle hareket edip ne oluyor diye görmek... "Bu muydu yani, bu kadar basit mi aldatmak" diyebilmek..

Belki aldatan herkesin farklı bir hikayesi var, kim bilir.. Belki de yok.

Sadece acıtıyor insanı... Biryerlerde yanan birşeyler oluyor, en olmaması gereken şekilde...

Ya affetmek aldatanı?...

[canugur]

Ya affetmek aldatanı?...

yine de affediliyor.....

[il_bilge]

Evet, affediliyor. Bir şekilde, bazen istemeden... Bazen mecburen...
Bazen de duygulara teslimiyetle affediliyor... O da kişilere göre değişiyor. Affetmeyen de var tabi... Her hayat öyle kendine özgü ki..

Af söz konusu olsa da olmasa da hissettirdikleri acı oluyor...

[phidas]

Sayın canugur şöyle demiş:

yine de affediliyor.....

İhanet affedilmez sn canuğur.

"Affettim" sözü asla ilişkilerde kabul görmez.

Mesela bir kadın hayatı boyunca unutmaz bu olayı. Belki affetmiş gibi görünür .Ama affetmiş olmaz.! Bu kadının belkide yuvasını yıkmak istememesindendir.

Ama af edilmez.

Bu gerçektir.

Afedilmiş görünülür....

[halimeee]

aldatmak gerçekten acıların en büyügünü yaşatır insana.aldatan karaktersizdir bunun başka bi açıklaması yoktur buna bizler aç gözlülük deriz aslında.ben henüz 18 yaşındayım bu kelime sevgili manasında bana uzak olsada insan ilişkilerimizdede bunu yaşamaktayız tabiki aynı durum olmasa gerek ama aldatmak her şekilde acı veriyor insana .ve affetmekkk...insan neden affederki?sevdiği içinmi ama oysaki aslında kendisi hiç sevilmemiştirki.sevilseydi ihanetin en büyüğü olan aldatmakla bu şekilde muhatap olmazdıki...karakterli insanlarla karşılaşmak kendini ve ne istediğini bilen insanlarla karşılaşmak dileğiyle...aldatılmamak üzere.

[il_bilge]

"Affederim ama unutmam" söylemi gibi...

Elbette, günlük hayatımızda da affettiğimiz birçok kişinin yaptıklarını, affettiğimiz hataları da unutmuyoruz. Hele de canımızı çok yakmışsa. Can yanması unutulmaz tabi ki.. İhaneti affetmek; yuvayı korumak, başka çaresi olmamak, sevgisini üstün tutmak, inanmaya devam etmek istemek gibi sebeplerden ötürü gerçekleşebilir.

Ama can yakan şeyler kolay kolay hafızadan silinmez.

Güven duygusuna ne olur hem... Nasıl güvenirsin tekrar, nasıl hissedersin o inancı..

[yam_yam]

Aldatmak, insan doğası ile, insan tarafından oluşturulan kavramların uyuşmazlığından doğar. Biraz daha açayım isterseniz...

İnsan, doğası gereği tek eşli değildir. Yani sadakat, insanın doğasında olan bir olgu değil, insan tarafından sonradan oluşturulmuş bir kavramdır. Bu yüzden insanlar, doğası ile toplumsal şartlanmadan kaynaklanan kavramlar arasında gidip gelmektedir. Bir taraftan başka bir partnere meyilli iken, diğer taraftan bunu "sadakat" ile baskılamaya çalışır. İşte bu noktada bazıları toplumsal şartlanmışlık gereği bunu baskı altına alabilirken, bazıları da "doğa"sına uyar.

Aslında buna ahlaktan ziyade sosyolojik olgu olarak bakmak gerekir. İnsan toplumsal bir canlıdır. Varlığını devam ettirebilmek için bir topluma ait olmalıdır. Toplumların temel taşlarını da aileler oluşturur. Öyleyse "sağlıklı bir toplum, sağlıklı ailelerden doğar" demek hiç de yanlış olmayacaktır. İnsan her ne kadar kendisi de aldatmaya meyilli olsa da, partnerinden gelecek böyle bir davranışı hoş karşılaması beklenemez. Dolayısıyla aldatma, evlilik kurumuna zarar veren davranışlardan biridir. Sağlıklı bir toplum ve sağlıklı aileler için bu tür davranışlardan kaçınılması gerekir. Her ne kadar güdülere aykırı olsa da...

[armes]

Gerçek bir sevgi yoksa aldatmakta vardır, affetmekte.

Gerçekten severse yapabilirmi, sevdigi insanı aldatabilirmi?
İlk önce sevgisi sınanmalı. Demekki sevmemiş. Yada artık sevmiyor beni diye düşünürüm. İşte en acısı budur benim için. Aldatmak bu gerçegi söyler bana. Yalan söylemesini anlayamam.Sadece başka biriyle olması degil yalanda aldatmadır benim için.

Eğer benimle birlikteyse, hayatında ben varsam ve altadıldıysam affedemem. Affettim demekle kendimi aldatmam demektir.

Güvenemezsin sayın İl_bilge, onun için sevgi kalmaz. Her yaşadıgın anı sorgulayarak yaşayamaz insan.

Armes