Sen gittin gideli...(deneme)

[gonca]

Sen gittin gideli sevgilim bir ben bir yalnızlığım baş başbaşayız.Sen gittin gideli birbirimize sarıldık.Unutmaya çalıştık seni önceleri.Unuttuğumuzu sandığınız günlerde kendimizi ödüllendirdik,seni hatırladığımızda tekrar nefret ettik hem senden hem kendimizden.Yalnızlığım ve ben hiç ayrılmadık sevgilim.Öyle ki artık o bensiz ben de onsuz yapamıyoruz.


Senden sonra kimseyi sevemedik.Aşık olamadık.Gülemedik,şarkı söyleyemedik,dans edemedik,yemek bile yiyemedik.Sen gittin gideli hayat daha da üstümüze geldi ,kendimizi koruyamadık.Hastalandık,uzun zaman beraber yattık.Uyuyamadık sevgilim sen gittin gideli.
Hayallerimiz ,ümitlerimiz olmadı.Hatta hayal kurmamaya ,ümitlenmemeye özen gösterdik.Hayal kurarsak ,ümitlenirsek gerçekleşmeyebilirdi ve biz üzülmek istemedik.Sen gittin gideli sevgilim o kadar üzüldük ki…

Sen gittin gideli örselendik,horlandık,sevilmedik,saygı görmedik.Sen gittin gideli sevgilim yolumuzu kaybettik.Kimseye soramadık sevgilim,çünkü kimseye güvenemedik.Sonbahar mevsimindeki yapraklar gibi bir oraya bir buraya savrulduk sevgilim.

Bulunduğumuz ortamlarda aslında biz yoktuk .İnsanlar bizimle konuştuklarını ,yemek yediklerini ,seviştiklerini sandılar ama biz hep seninleydik.Elimizde değildi farklı davranmak sevgilim.

Sen gittin gideli sevgilim seni o kadar özledik ki…

[gonca]

Evimizin kare biçimindeki balkonundayım.Vakit oldukça ilerlemiş ,karanlık çökmüştü.Yalnızca balkonla bitişik mutfaktan beyaz ışık yansıyordu .

Balkonda irili ufaklı saksılarda çiçekler...Kimi kareli,kimi yuvarlak çeşitli büyüklükteki rengarenk saksılar...Kimi saksılardaki çiçekler böceklenmiş yaşamla ölüm arasında gidip geliyorlar.Bazılarıysa o kadar canlı ki yaşama dört elle sarılmış ,yüzlerini tamamen güneşe çevirmişler ,sanki tatlı tatlı gülümsüyorlar...

Balkona bir perde asılı.Krem ve turuncu renklerinin hakim olduğu perde aheste aheste dalgalanıyor.

Balkonun bir köşesinde ,sandalyenin üstündeki kafeslerinde iki adet muhabbet kuşu...Birinin gövdesinin rengi gri,kanatları ve başı mavi-beyaz,erkek.Diğeri gövdesi yeşilin bir tonu,kanatları ve başı sarı,dişi.
Yalnızlığıma tanık iki varlık...

Yuvarlak bir plastik masa ve çevresinde yine plastikten yapılmış sandalyeler.Sandalyelerin birinde ben oturuyorum.Bir yandan bir fincan Türk kahvesini içiyor diğer yandan sigaramı tüttürüyorum.

Kafamdan binbir çeşit düşünceler....

[gonca]

Kendini bitmiş ve tükenmiş hissediyordu.Saçlarına aklar düşmüş yüzünde çizgiler belirmişti.Artık aynalara bakamaz olmuştu.Aynalara baktıkça gördüğü yüzü tanıyamıyor ve sanki yüzü ona yabancı geliyordu.Kimdi bu yüzün sahibi? İçindeki kişiyle aynadaki görüntü uyuşmuyordu.Bir tuhaflık vardı anlayamadığı.İnsanın içi ile yüzü nasıl farklı olabilirdi?
Gençliğinde aynanın önünden ayrılmaz, kendisini seyretmeye bayılırdı.Şimdi ise aynalardan kaçar olmuştu.Kendini bir yerlerde kaybetmiş gibi hissediyordu.Eğer bu gerçekse yani gerçekten kendini kaybettiyse bu niçin ne zaman ve nerede olmuştu?Sonra düşündü acaba bu soruların cevaplarını bilen biri olabilir miydi?

En çok takıldığı şey ise gözleri olmuştu.Öyle ki gözlerindeki ifade onu iyiden iyiye korkutur olmuştu.Öylesine donuk,heyecansız,cansızdılar ki …Hüzünlü ve yenik bir çift göz.
Hayır ,hayır bu gerçekten o değildi.O kendini daima güzel bulmuştu.Aslında bunu kendisine erkekler hissettirmişti.Daima çevresinde onu beğenen ve onunla beraber olmak isteyen erkekler bulunurdu.

Kendini nerede kaybetmiş olabilirdi?Çocukluğunda ,gençliğinde, ya da ….Çocukluğunda olabilir miydi?Aslında çocukluğuna ait fazla bir şey hatırlamıyordu.Hayal meyal hatırladığı en önemli şey bir yakını tarafından cinsel tacize uğradığı idi.


Devam edecek