Çocukluğuma Mektup

[dipLoit]

bir ev hatırlıyorum; soğuk, ıslak. rüzgar içeri girerdi pencereden; içeriden içeriye, içimize. duvarları vardı, akşam uyurken gözlerimi dikip baktığım. küçük bir yatağım vardı, en güzel rüyalarımı gördüğüm. kardeşlerim vardı, abim on beş yaşındaydı..
babam, bir zamanlar başımı okşardı..


oyuncaklarım benimle büyüdü, onlara yürümeyi ben öğrettim. hayal kurmayı, o zaman öğrenmiştim. içimdeki küçük dünya da büyüdü. büyüdü ama dışarı taşamadı, taşıramadım..


bazen yağmur yağardı. rüzgar, toprak kokardı.. babam, bir zamanlar başımı okşardı..
karşımdaki insanı özlemek acı veriyor bazen. gözlerinde kaybolacak kadar yakınken dokunamamak. uzak hiç bu kadar ümitsiz gelmemişti. biz, yaradılıştan mı uzaktık birbirimize? uzak mı böbürleniyordu yoksa?


neden çocuk olmak istiyorum diye sorunca derinlerime, karşımda her içinden geleni korkusuzca söyleyen bir çocuk canlanlıyor. bana dokunuyor. bu, benim çocukluğum. o korkmuyor. o çekinmiyor 'seni seviyorum' demekten. o sorgulamıyor takıntıları, o kendisini sorguluyor, o çevresini sorguluyor..


o çocuk benim.. o çocuk inanıyor.. dünyasını seviyor, dünyayı değil.. o umursamıyor insanları, o umursamıyor laflarını.. kendi dünyasındaki oyuncaklar yetiyor ona.. babası başını okşuyor.. o çocuk, benim..


artık ne duvarlarım ıslak, ne yatağım küçük.. ne rüzgar üşütebiliyor beynimi, ne yağmur kapayabiliyor gözlerimi.. çocuk büyüyor.. büyük yaşlanıyor.. yaşlı ölüyor..


ortasında biryerlerde durup arkama bakıyorum yolumun.. bulanık hatırlıyorum resmini, elimi tutuşunun.. serin bir nehir akıyor kenarlardan biryerlerden.. başımı bırakıyorum içine, vücudum girmiyor..


bu nehir boyuma ulaşmazdı.. suları ellerimi yakmazdı.. o çocuk, benim..


babam, bir zamanlar başımı okşardı..

[phidas]

Çok yitik, hüzünlü geldi bana.

Tek tek tüm sevdiklerimin yüzlerine okumak isteyeceğim türden.

Teşekkürler