Hiç düşündünüz mü ?

[Hermes]

Annemi kaybettim.
Artık bir annem, carım ve beni yaratanım yok. Annenizin değerini nekadar iyi biliyorsunuz? sizi onun yarattığını düşündünüzmü? Bebekliğinizde onun size bakışının anlamını düşündünüzmü? Dünyaya çıplak geliyorsun ve oylede gidiyorsun. Küçükken yatağıma yaklaşan anneme baktığımda onun üstündeki gecelik belkide benim hayatımdı.
Hayat ne kadar besit değilmi? Bunun blue çağında belkide ölüm ölüm döşeğinde anlıyorsun, belkide canını kaybettiğinde anlıyorsun. Burdan çok uzaktaki bir şehirde okuyan kız arkadaşım telefonu yüzüme bu karışık şehrin karanlık sokaklarına dolasmaya çıktım. Bir insan aradım, ona telefonu yüzüme kapatanı, canımı anlatacaktım belkide onları anlatırken kendimi anlatacaktım birini aradım sokaklarda. Bir tek insan bile bulamadım beni dinleyecek. bütün insanların, kendi dertleriyle dolmuş ve hayattaki en büyük aslında tek amacı yaşamak olmuş insanlarla dolu ortalık. Yolun kenarında bir hayvan ceseti gördüm. Muhtamelen bir arabanın altında kalmış sonra kenara öylesine atılmış bir köpek. Köpeği öldüren şöför dikkatsizce çarpmış ya da köpek bir anda arabanın önüne çıkmıştı. Sonucunda katilin onun için üzülmesine gerek yoktu o köpekti.Köpek için üzülen kişi sayısı çok azdı. Sizde bir hayvan ceseti görseniz belki üzülürsünüz ama 1 saat sonrasında onu hatırlamazsınız bile. Gazetelerde veya televizyonlarda sizden binlerce km. uzaklıktaki birini, birkaç kişiyi ya da binlerce kişinin ölüm haberini okur veya izlersiniz. Buna ne kadar üzüldüğünüzü hiç ölçtünüzmü? Onlar bir sürü ceset, onlar bir sürü ayrı dünya. Nasıl bir dirimdir biliyormusunuz, o köpeğe üzülen insanlar kadar az insan üzülür. Sizin için 1 saat sonra birşey olmamış gibidir.
Annem öldü. Kim üzüldü? Ben. arkadaşlarım ve aile yakınlarımız. Cenazesini görenler ne kadar üzüldü? bir hayvan ölüsüne nekadar üzülünürse okadar üzüldüler. Hiçkimse bunun farkında değil. Peki siz öldüğünüzde bir fark olucakmı?
Her insan kendine göre özeldir.Her insan ayrı bir dünyada yaşar. Özellikle şuanki yaşınızda öyledir. dünyada milyonlarca insan var, milyonlarca ayrı dünya ve okadarda farkı olduğunu düşünen insan. Hiç düşündünüzmü dünyaya yukardan atmosferdin bakmayı. Bakın şimdi. Çok insan var ama hepsi aynı gözüküyor. Hepsi bir dünya içindeler. Hepsi aynı şeyleri yapıyor ve yaşıyorlar. Hepsi o köpeğe yaklaşık aynı derecede üzülürdü. Nerdeyse hiçbiri annemin öldüğünü bilmiyor. Benim canımın dünyamın öldüğünü bilmiyorlar. Hayat aslında okadar basitki.
Yaşamak; karşıdan karşıya geçerken önce sağa sonra sola ve tekrar sağa bakmak değildirki. Amacımız liseyi bitirip iyi bir üniversitede tahsil yapıp büyük bir şirkette masa başı çalışmak değildirki.
Biz neden yaşıyoruz diye hiç düşündünüzmü? Bunun cevabı yaratan için yaşıyoruz değildir. Peki biz neden 60-68 yaşımızda öleceğimizi ve 55 yaşımızda emekli olucagımızı bile bile 25-30 yaşımıza kadar tahsil yapıyoruz? İnsanoğlu bu aralar fazla yaşayamıyor. Hanginiz bir günde dünyada kaç kişi hayatını kaybettiğini biliyor?
Hayat nekadar basit değilmi? Amacımız aslında yaşadığımız yönetimin şartları altında sadece yaşamak olmuş. Ülkenizi seviyormusunuz? Belki evet. Peki paranız hiç olmadığını düşünün milyonların arasında bir hiçsiniz.Ama bazen bir hiç uğruna herşey olabiliyorsunuz.45 yaşından sonra bir insan yaşıyormu sizce, ben o yaşta değilim ama gece yatağına yattığında ertesi günü görmemek için dua ediyor olabileceğini düşünüyorum.Çünkü amacı yaşamaktan bile çıkmış sadece yarattığı çocuklarına bakmak için yaşıyordur.
Özgürlüğün tanımını biliyormusunuz?Birçok tanımla karşılaşmışızdır ama ben kendimi bu tanımlarda göremiyor ve özgür hissetemiyorum siz özgürmüsünüz?Bir insan yönetimin koyduğu sınırlar, kurallar ve bir yandanda yasakları içinde ne kadar özgür olabilirki? Özgürüz evet bu kadar sınır içinde hala bir tanım çıkarabiliyoruz. Dünyanın bir atmosferi var ve o yuvarlaktan dışarda yaşıyamıyoruz özgürlük nerde? Biz hiç özgür olmadıkmı yada olamayacakmıyız? Olduk tabiki! Annemizden dünyaya geldiğimizde bilincimiz yerinde değildi ve yerine gelene kadar özgürdük ama bunu hiç hatırlayamayacağız, evet belkide özgürlük oydu.Bilincimizi kaybettiğimizde, belki delirerek belki öldüğümüzde ozaman özgürlüğümüze devam edicez. Nekadar geniş bir ufkun varsa okadar dar sınırların vardır.
Depremden neden korkuyorsunuz? Ölmektenmi yada bir yerde sıkışıp can çekişmektenmi. Ailenizden birilerinin ölmesindende korkabilirsiniz.Marmara'da olan ilk büyük depremde millet sokaklarda parklarda yattı. Babamla eve girip yatmamız gece gece bir polimiğe neden oldu sokakta ama girdik ve uyuduk bile. Sabah kalkıp balkonumdan baktığımda millet bir korku için ne kadar perişan halde olduklarını gördüm. Nekadar acı bir şeydir ki bir korku yüzünden düşülen durumlara bakıyorum. Aslında insan tüm korkularına inanır ve taparlar. Korkuyu biz yaratırız düşünürüz sonrada onun kölesi kulu oluruz ne kadar acı bir durum.O evde babamla ölseydik insanlar nekadar üzülürlerdiki bizim için, o köpekten ne kadar fazla düşünürlerdiki bizi. Bir saatden fazla düsünürlerdi belki ama şimdi o depremlerde ölenleri kim ne kadar düşünüyor ve hiç düşündünüzmü?
Annemi kaybettim. Sizde annenizi, canınızı ve aslında yaratanınızın öldüğünü düşünün ve sonrasında onu ne kadar seviyor şevkat gösteriyorum diye sorun kendinize umarım çıkaracağınız cevaplar annenizi benim annemi sevdiğim kadar sevdiğinizi gösterir. Anneniz olmasaydı hiçbirşey olmazdı unutmayın...

... bunu sorgulama sadece düşün...

[Kitap Tozu]

Başınız sağolsun Sayın Hermes. İnsanın insana verdiği değer bir köpekten farklı değildir, belki de haklısınız. Hayat hep belirli bir döngü içinde, yarın kalkıp işimize gideceğiz, ondan sonraki günde ve bundan sonra da. Ve gün gelecek bizde toz olup gideceğiz, bizleri kim hatırlar bunu da bilemiyorum, ama herhalde arkamızdan üzülenler iki gün sonra bizi unuturlar. Sadece anne değeri bilmemek mi konu? Tüm yakınlarımızın, dostlarımızın, akrabalarımızın değeri bilmemek.

Bir şeyin kıymeti, yitirilince anlaşılır...

Yeniden başınız sağolsun Sayın Hermes!

[Anadolu]

Üzgünüm.Ana sevgisinin ne olduğunu bilmiyorum.İşte bunlar için her anı yaşanılır kılmalı insanlar.Bunun için içindeki sevgileri açığa çıkarmaktan korkmamalı.Belkide sevgi sözcüğü gerçek anlamını ana sevgisinde buluyor.Üzgünüm Sn.Hermes.

[Elenorin]

başınız saoğolsun sayın hermes...

[noname]

Başınız sağolsun sayın hermes..

[pernetya]

Allah sabır versin sn. Hermes başın sağolsun.57 gün önce ben de babamı kaybettim.Hiç gitmeyecek gibi gelirdi hasta yatağında ve bizi bırakıp giderken çok sevdiğini,biz kızlarına emanet etti,Annemi.

[Elenorin]

daha önce dilemiştim ama bir kez daha başsağlığı diliyorum pernetya...
hiç bir yakınımı bırakın yakınımı hiç bir tanıdığım insanı kaybetmedim,kaybedince ne hissedeceğimi bilmiyorum. ölüm konusu hep kötü hisler yaratır insanda bende de öyle...

saygılarımla.......

[Horozigo]

Başın sagolsun hermes kardeş. Allah bu acını kapatmayı nasip etsin.

[Hermes]

cok saolun arkadaslar da...

sadece bir hikaye yazdım. bir önemi anlatmak istedim. farketmediğimiz en büyük degerlerimizi anlatmak istedim.

yani bu hikaye sadece ama heran yasanabilen bir gercek. annem ölmedi sadece vurgulu bir sekilde annelerin degerini ve bizim karşılaştığımız bu tip durumlara verdiğimiz tepkileri anlatmak istedim. yinede dostlar saolsun falan

[Kitap Tozu]

Sayın Hermes şöyle demiş:

sadece bir hikaye yazdım. bir önemi anlatmak istedim. farketmediğimiz en büyük degerlerimizi anlatmak istedim.

yani bu hikaye sadece ama heran yasanabilen bir gercek. annem ölmedi sadece vurgulu bir sekilde annelerin degerini ve bizim karşılaştığımız bu tip durumlara verdiğimiz tepkileri anlatmak istedim.

Keşke bu yazınızı "Edebiyat" veya "Felsefe" bölümüne ekleseydiniz. Bizde gerçek sandık.