Gerçekleri ne kadar biliyoruz.

Doğumumdan üç gün sonra ben, ipek kundağımda yatıp korku ve şaşkınlık içinde beni çevreleyen yeni dünyamı seyretmekteyken, annem dadıma, "çocuğum nasıl gidiyor?" diye sordu.

O da, "gayet iyi efendim; üç kez meme verdim; ve, hayatımda böylesine neşeli ve güçlü bir bebeğe hiç rastlamadım" diye yanıtladı.

Kızgınlık içinde bağırdım: "Bu doğru değil anne... zira yatağım çok sert, emmiş olduğum süt ağzımda acıyor, ve de memenin kokusu burnuma çok iğrenç geliyor; görüyorsun ya, bundan daha kötü olamam".

Ama ne var ki, ne annem ne de dadım beni anladı; çünkü, konuştuğum dil, benim gelmiş olduğum o dünyanın diliydi.

Ve, doğumumdan sonraki yirmibirinci günde vaftiz edilmeye gittiğimde, rahip anneme, "müsterih olun hanımefendi, oğlunuz hristiyan olarak doğmuştur" dedi. Ben de şaşkınlık içinde rahibe, "öyleyse... siz hristiyan olarak doğmamış olduğunuz için göklerdeki annenizin mutsuz olması gerekiyor" dedim.

Ama, rahip de konuştuğum dili anlamadı.

Ve, yedi ay sonra bir gün bir kahin bana bakıp anneme, "oğlunuz büyük bir devlet adamı ve insan yöneticisi olacak" diye konuştu.

Fakat ben, bütün gücümle ona bağırdım: "Bu kahanet doğru değildir; çünkü, gerçekten, ben müzisyen olacağım ve ondan başka da bir şey olmayacağım".

Ama o yaşta dahi hala dilim anlaşılamıyordu; ben de, bunun nedenini bir türlü anlayamıyordum.

Ve otuzüç yıl, yani annemle dadımın ve de rahibin ölümlerinden sonra (Tanrı rahmetini onlardan eksik etmesin), kahin hala yaşıyordu.

Ve dün, mabedin kapısının yanında ona rastladım. O hemen bana yöneldi: "îlk günden beri sizin büyük bir müzisyen olacağınızı biliyordum; siz daha bebekken yapmış olduğum bir kahanette bunu o zaman dahi söylemiştim; geleceğinizi bilmiştim".

Ve ben ona inandım; zira, bugün, ben de öbür dünyanın dilini unutmuş durumdayım.


DELİ, Halil Cibran, Çev. Kriton Dinçmen, Yön Yayıncılık, Cağaloğlu-İSTANBUL

[canugur]

Halil Gibran..
sn Petricli,
Cok güzeldi, cok anlamli bir yazi...

"Sevgi çizi çagirinca, onu takip edin,
Yollari sarp ve dik olsa da...

Ve kanatlari açildiginda, birakin kendinizi,
Telekleri arasinda sakli kiliç, sizi yaralasa da...

Ve sizinle konustugunda, ona inanin,
Kuzey rüzgarinin bir bahçeyi harap edisi gibi,
Sesi tüm hayallerinizi darmadagin etse de...

Çünkü sevgi sizi yücelttigi gibi, çarmiha da gerer.
Sizi büyüttügü ölçüde, budayabilir de...

En yükseklere uzanip, Günes'le
titresen en hassas dallarinizi oksasa da,
Köklerinize de inecek, ve onlari sarsacaktir,
Topraga tutunmaya çalistiklarinda...

Misir biçen disliler gibi sizi kendine çeker;
Çiplak birakana kadar döver, harmanlar;
Kabuklarinizi, çöplerinizi ayiklar, eler..."
Gibran
saygilar