Babam Seyrediyor!

Ortaokulda okuyan ve kisa bir süre önce annesini kaybeden genç, babasiyla birlikte yasiyordu. Babasiyla aralarinda çok güzel bir dostluk vardi. Genç okulun futbol takimindaydi. Takimdaydi ama, ufak-tefek yapisi ve tecrübesizligi sebebiyle hoca ona bir türlü maçlarda görev vermiyordu. Bu yüzden her zaman yedek kulübesinde otururdu. Buna ragmen babasi hiçbir maçini kaybetmez ve her zaman ayaga kalkar tezahürat yapardi.

Liseye basladiginda yine sinifin en siska ögrencisiydi. Fakat babasi onu hep futbol oynamaya tesvik etti; bununla birlikte, eger istemezse oynamayabilecegini de belirtti. Delikanli futbolu seviyordu ve takimda kalmaya karar verdi. Her idmanda elinden geleni yapiyor takimin as oyuncusu olmaya gayret ediyordu. Ama sürekli yedek kulübesinde oturmaktan kurtulamadi. Inançli babasi tribünde her zaman ki yerini alip oglunu desteklemek için tezahürat yapmaya devam ediyordu.

Genç üniversiteye basladiginda futbol onun için önemini kaybetmeye yüz tuttu, ama yine de elinden geleni yapti. Herkes onun okul takimina giremeyeceginden emin olsa da o bunu basardi. Takimin antrenörü onu listeye dahil ettigini, çünkü her idmana yüregini koydugunu ve takimin diger üyelerini de sevke getirdigini itiraf etti. Takima girebildigi onu o kadar heyecanlandirdi ve sevindirdi ki, solugu en yakin telefon kulübesinde aldi ve babasina müjdeyi verdi. Onun bu basarisina sevinen baba mutlulugunu paylasti ve kendine maçlarin sezonluk biletlerini göndermesini istedi.

Üniversitede dört yil boyunca hiçbir idmani kaçirmayan genç, ne yazik ki hiçbir maçta oynayamadi. Futbol sezonunun sonlarina dogru, büyük bir eleme maçinin idmani için sahaya çikmaya hazirlanan gencin yanina, elinde telgrafla antrenörü geldi. Delikanli telgrafi okuyunca ölüm sessizligine büründü. Güçlükle yutkunarak hocasina sunlari söyledi "Bu sabah babam ölmüs izninizle bu gün idmana gelmesem?" Hocasi onun sefkatle boynuna sarildi ve "bu hafta dinlen evlat"dedi. Ve cumartesi günkü maçada gelmeyi aklindan geçirme."

Cumartesi geldi çatti, ama okul takiminin durumu hiçde iyi degildi. Maçin sonlarina dogru sessizce bir kisi soyunma odasina girdi, formasini ve futbol ayakkabisini giyip sahanin kenarina çikti. Babasi ölen ufaklikti bu! Antrenör ve oyuncular bu azimli arkadaslarini bu kadar kisa sürede tekrar aralarinda görmekten son derece saskindilar..

Hocasinin yanina giden genç "Lütfen izin verin oynayayim"dedi. "Bu gün oynamak zorundayim." Hocasi önce onu duymamis gibi davrandi. Böylesine zor bir eleme maçinda takiminin en kötü oyuncusunu sahaya çikarmasina imkan olmadigini düsünüyordu. Ama genç o kadar israr etti ki, sonunda ona aciyan hocasi razi oldu: "Peki, oyuna girebilirsin."

Gencin oyuna girmesinin üstünden çok geçmemisti ki, hem hoca, hem oyuncular hem de arkadaslari gördüklerine inanamadilar. Daha önce hiç oynamamis bu meçhul ufakligin her hareketi harika, attigi her pas isabetliydi. Karsi takimin oyunculari onu durduramiyordu. Kosuyor pas veriyor, savunmaya geçiyor ve maçin yildizi gibi parliyordu. Sonunda gencin takimi aradaki farki kapatti, nihayet atilan gollerle de beraberligi yakaladi. Ve son saniyelerde ufaklik topu tek basina sürükleyip herkesi geçti ve galibiyet golünü atti. Maç bitmisti, okulun taraftarlari sevinç çigliklari atiyor, arkadaslari ufakligi omuzlarinda tasiyordu.

Seyirciler stadyumu terkettikten, oyuncular duslarini alip soyunma odasina bosalttiktan sonra, takimin hocasi ufakligi bir kösede tek basina sessizce oturdugunu farketti. Yanina gidip "Evlat, inanmiyorum. Bu gün bir harikaydin"dedi. "sana ne oldu bunu nasil yaptin anlat bana" dedi.

Hocasina bakan genç gözleri dolu dolu sunlari anlatti:

"Babamin öldügünü biliyorsunuz. Peki onun gözlerinin görmedigini de biliyor muydunuz?" Delikanli güçlükle yutkundu, gülümsemeye çalisti. "Babam bütün maçlara geldi. Çünkü görmedigi halde beni desteklemek istiyordu. Ve ilk defa bu gün beni görebilirdi. Ben bu firsati kullanmak ve oynayabildigimi ona göstermek istedim!!!!!"