Bencillik

Endonezya'da "upas" denen bir agaç oldugunu duymustum. Bu agaç bir çesit zehir gizler, çok büyük ve kalin hale gelinceye kadar büyür ve altinda hiçbir bitkinin yasamasina olanak vermez. Kendisine sokulanlara siginak olur, gölge eder, sonra da öldürür. Bunu söyledigim için üzgünüm ama bazi insanlar da böyledir; sanirim sizler de böylelerini taniyorsunuzdur.

Bunlar benmerkezcidirler ve etraflarina hükmederler. Tüm çikarlari ellerine alir ve tüm dikkatlerin kendi üzerlerinde toplanmasi için ugras verirler. Onlarin, digerlerine yardim gibi bir ilgi alani bulunmamaktadir. Ancak, diger kisileri kullanmakla gayet ilgilidirler. Ayni upas agaci gibi, etrafindaki bitkilere çiçek açma, büyüme ve olgunlasma sansi birakmazlar.

Diger taraftan, küçük bir çocukken demiryolu raylari üzerinde dengemi kaybetmeden yürümeye ugrastigimi hatirliyorum. Çok ilerleyemezdim. Ancak bir arkadasim karsi raya çikar ve ayni seyi yaparsa, el ele tutusup birbirimize destek olarak dengemizi koruyor ve daha uzun yürüyorduk. Bu sekilde dünyanin etrafinda tur bile atabilirdik.

Sizin ve benim kullanabilecegimiz iki seçenegimiz var. Upas agaci gibi olmayi - sadece kendimizi, istedigimiz ve hoslandigimiz seyleri düsünerek çevremize zehir saçmayi - veya baskalarina yardim etmek üzere ellerimizi açip, uzatmayi seçebiliriz.

Disraeli, "yasam küçülmeye yetmeyecek kadar kisadir" der. Dogrudur. Siz yasaminizi baskalarina hizmet edecek sekilde kullanabilir veya bencilce harcayabilirsiniz. Siz insanlari kullanabilir veya onlarla dost olabilirsiniz.

Kaynak : Türkü Dostları

[ugurozaltn]

Etrafımızda o kadar çok ki, onların size yaptığını veya yapmaya çalıştığını siz onlara biraz yapın bak yapmadıklarını, demediklerini komazlar.

Ben hep bu usulü kullarım.hafiften nasırına basıveririm, o yeter.

[saklisehir]

toplumca giderek bencilleştiğimiz malesef bir gerçek.bu bencilleikte benimsemeye yada benimsetilmeye çalışıldığımız yeni düzenle ilgili diye düşünüyorum.bireylerin giderek asosyalleştiği,birincil ilişkilerin zayıfladığı ve cemaatvari tüm yapıların cemiyetvari yapılara dönüşmeye başladığı zamanlarda bireylerde ortaya çıkan bir güdü bu bencillik.bencil birey uzun süre çevresine zarar verebilir ama en nihayi ve en büyük zararı kendisine veriri.bencilliğin içinde bir bunlaım vardır çünkü.paylaşım eksikliği insanın çevresindeki herkesi uzaklaştırır ve bireyi psikolojik buhrana düşürür.insan olarak hepimiz az yada çok başkalarının sevgisine muhtacız.bunu kabul edelim yada etmeyelim bu böyle.hiçbir bireyde yalnızca ailesinin sevgisiyle yetinemez.zaten çocukluktan sonraki kendini kanıtlama telaşının içinde birazda bu başkalarının sevgisini ve beğenisini kazanma çabası vardır.
toplumumuz giderek umursamaz,günlük yaşama,sadece o günü ve o anı kurtarma telaşında ve malesefki bencil bireylerle dolup taşmaya başlıyor.
bunun önüne geçmek hepimizin elinde.tüm çoklar azın toplamıdır...

[Elmas...]

Bencillik.. Ben merkezcilik.. Aslında o kadar elastik bir kelime ki.. Ben şu şekilde yaklaşmak istiyorum konuya:

Bir ara başıma gelen bazı olaylardan sebep "bencillik" in ne anlama geldiğini, neler alıp neleri götürdüğünü kendimce sorgulamıştım. En başta akla gelen ilk şey egoist düşünceler ve davranışlar. Paylaşıma açık olmayan bir kişilik, dünyayı kendi etrafında çevirmeye harcadığı enerjisinden sonunda bitab düşen bir zavallı...

Öte yandan; paylaşım, başkalarına yardım etmekten duyulan haz, birine hissedilen duygulardan alınan mutluluk, aslında bunlar da bencillik. Çünkü kendimizi iyi hissetmek adına yapılan faaliyetler; dediğiniz gibi başkaları tarafından beğenilme arzusu. Elde edilen sonuçlardan elde edilen mutluluk.

Şöyle ayırabilir miyiz acaba: İyi huylu ve kötü huylu bencillik.

Herşey zıttıyla bilinir.