Anneme mektup

[yinyang]

Koskoca 16 yıl geçti yokluğunun ardından. Daha minicik omuzlarım vardı sensizliğin yükü bindiğinde üzerime...Ama bi baktım ki, sensiz yaşamayada alışmışım her gün geri geleceğin yalanını kendime söylerken.
Her telefona koşturduğumu hatırlarım, her seferinde başkasının sesini duyduğumdaki hayalkırıklığını... Sokağın başına çıkar yollara bakardım. Kabul etmedim hiç bir zaman gelmeyeceğini, ümidimi kessem sanki hayat duracaktı, bitecekti herşey... Kimi zaman uçaklar geçerdi sokakta oyunlar oynarken her uçak geçişinde senin o uçakta olduğunu düşnerek, çığlık çığlığa el sallardım anne bak ben burdayım diye...O minicik ellerim yorulana kadar el sallardım sana. Beni görüyordun biliyorum, sende bana el sallıyordun ayrı bir dünyadan.
En çok okula başladığımı görmek isterdin sen beni o mavi önlüklerin içinde görmek...İlk okula başladığım gün, ben annemle gitcem diye evi ayağa kaldırmıştım...İşte o gün dünyam başıma yıkıldı. Artık ne olursa olsun yanımda olamıyacağını işte o gün gerçekten anlamıştım. Sensizken çocuk olmak zordu anne çok zordu, ama yanımdaydın yinede biliyorum.Canım yavrum deyip, her telinde ayrı bir hüzün çarpan saçlarımı okşadın. Güç verdin bana.Hala umudumu yitirmedim. Sana kavuşacağım Anne senin bana gelmiyeceğini biliyorum ama, bir gün ben geleceğim yanına. Geçte olsa...

[erhanbay]

Ellerine sağlık Madlen. Mükemmel bir yazı. Aynı duyguları ben de duyuyorum şu an.

[petricli]

Bu kadar içten, bu kadar anlamlı bu kadar hoş olabilir ancak. Duygularınızı bizimle paylaştığınız içi teşekkür ederim. Babasını küçük yaşta kaybetmenin acısını tatmış biri olarak sizi o kadar iyi anlıyorum ki!..

Saygılar,

[yinyang]

Çok teşekkürler arkadaşlar. Sizde bu duyguları benimle paylaştığınız için...

[ursulamel]

sevgili madlen gerçekten duygularını çok güzel ifade etmişsiin ve duygularını ifade ediş tarzın gibi hissettiğin şeylerde güzel acını karamsarlıkla yada hüzünlerle değil sevgi ve özlemle yoğurmuşsun..Ellerine sağlık..

[mayıs]

Ne diyeceğimi bilemiyorum. Zaten hüzünlü bir insanken, bu kadarı da şimdi fazla geldi diyorum. Hayatım boyunca vicdanım ve aileme karşı sevgim, bağlılığım, onları üzüp kıracak bir şey yapmamak için kendimi acılara salışım, belki kaybetme, karşı gelerek sevdiklerimi üzme korkusundan kaynaklandı hep. Öylesine zayıfım ki böylesi duygulara, hiç bir sebep yokken bile anne babam yok olup gittiğinde ne hissedeceğim, ne yaparım, nasıl yapayanlız, kimsesiz kalacağım, kim onlar kadar çok sevecek beni, düşünecek, üstüme titreyecek, ne olursa olsun vazgeçmeyecek, bırakmayarak sonsuza kadar fedakârlıkla anne gibi, baba gibi yanımda var olacak diye bu günden düşünüp üzülüyorum, ümitsizliğe kapılıyorum. ve yaşadıkları sürece bana verdikleri her şey için kendimi onlara adamam gerektiğini hissediyorum. Başka türlü vicdanım rahat etmez çünkü.
Belki zor ve fazla bir fedakârlık gibi görülebilir, ama bu yazıyı okuyunca hiç de öyle gelmiyor değil mi?
Hayat bu kadar zor ve ağır olunca, değer yargıları da, öncelikler de değişiyor. Bazen insan kendi mutluluğunu ikinci planda tutabiliyor ve bundan da kaçınmıyor. Hele ki anne baba kardeler olunca. Tanrı herkesin ailesini korusun ve ayırmasın.

[mderin]

Sevdiklerimizi yitirdiğimizde, bütün duygularımızı saklarız koruruz. Yıllar geçse de aynı duygularla hatırlarız. Hasret hariç!

Her geçen gün, saat, dakika daha çok özleriz. Daha çok, daha çok. Ve yüreğimize sığmaz dökülüverir. Tutamazsınız.
Sn madlen, belki hepimizin duygularına tercüman oldunuz. Kaybettiklerimizi hatırlattınız......Büyük bir ÖZLEM le.

[sosyologgg]

Sn. madlen kaleminize ve yüreğinize sağlık.Allah'a çok şükür annem ve babam hayattalar.Fakat bu mektupla onlara daha çok zaman ayırmam gerektiğini anladım.Saygılar...

[maxim]

Sevgili Madlen,,,Anneniz,hiç merak etmeyin,sonsuza dek yalnızca sizin anneniz olacak,ve Siz,,sonsuza dek yalnızca onun biricik kızı olacaksınız...Ve o da cennette Siz'den bahsediyor olacak,,Ve bu mektup için dahi eminim ki çok çok mutlu olmuştur..Evet,bir gün annenize kavuşacaksınız..Siz "geç de olsa" demişsiniz..Annenize kavuştuktan sonraki sonsuzlukta emin olun hatırlamayacaksınız bile bu dediğinizi,,,Ve sonsuz gerçek hayata dek,,umarım her gece anneniz rüyalarınızı ziyaret eder ve bir melek gibi saçlarınızı okşar... Öpüşür,hasret giderirsiniz.... Kalbim,,kalbinizle.....

[Yağız]

Canım annem,

Seninle hastanenin acilinde birlikte yattığımız o bir ayı anımsıyorum
Ve
Bana kırgınlığını hiç unutamıyorum
Sana da hiç soramadım. Neden bana kırgın davranıyorsun diye.

Kırgınlığın gözlerimin önünde ve bana öyle acı veriyordu ki, alacağım cevabı kestiremediğimden, senden ne alacağımı bilmediğimden korktum belki de..

Ama şu an bu noktadayım.
Neden bir ay boyunca benimle hiç konuşmadın.
Neden bana her baktığında gücenmiş, kırgın, gücenmiş,kırgın baktın.

Oysa bırakıp gidecek olan sendin. Ben değil.

Belki de haklıydın.
Sen bırakıp gitmek zorundaydın.
Bu durumda ben seninle gelmeliydim.

Bak, yokluğun bana ne kadar da ağır geliyor, görüyor musun?
Şu an..şu an benim ne kadar dağıldığımı görüyor musun?
Tutunacak bir dalımın dahi kalmadığını,

Görüyor musun?
Ama yaşamak zorundayım. Beni sevenler için ki onlar senin bana emanetlerin.

Seni çok seviyorum annem. Hiçbir zaman seni çok sevdim demeyeceğim.
Sana olan sevgim, ben yaşadığım sürece yaşayacak.
Ondan sonra ise birlikteyiz zaten..