Garip bir hikaye

[rua]

Ne garipti değil mi,
Hep son söz dilimizde gezinirdi
Her zaman veda eder gibi buluşurduk
Hiç olmayacaktı biliyorum
Ve sen de bilirdin bunu aslında
Biz hep son kez buluştuk
Ne kadar garipti.

Hiç büyük bir aşkımız olmayacaktı,
Kime sorsak yüzümüzden anlardı bunu,
Senin gözlerinden ve benimkilerden belli.
Hep kalkmak üzere oturduk
Ve ben hep şaşardım
her şeye rağmen bu kadar yakın olduğumuza
Ne kadar garipti.

Birlikte dinlediğimiz bir sevda şarkısı olmadı
Çok sevdiğimiz bir şiir de olamazdı ünlü bir şairden
Aynı zamanda hep bir ağızdan söylenen
pembe düşlerimizde yoktu farkındasındır.
Ayrılırken arkamıza bakmazdık ne garip
Hiç böyle dönüp gitmemiştin belki de
Ya da kimse sırtını böyle umursamazca dönmezdi
Neden görüştüğümüzü bile bilmezdik


Senin için önemsizdi biliyorum,
Ama ben ne çektiysem kalbimin sızısından çektim
Oysa ki ne vardı üzülecek;
Hep son söz dilimizdeydi
Hep veda eder gibi buluştuk
Hiç olacak iş değildi, ikimizde biliyorduk
Her seferinde son kez masaya oturduk sanki
Ve gözlerimizden belliydi oysa ki;
bizim birlikte hiç büyük aşkımız olmayacaktı
Ne bir şarkı ne de bir şiir bizi anlatan.
Bitmek üzere başlamıştı,başlangıcı ve sonu aynı yerde
Ne kadar garipti,ne kadar…


Arkadaşlar bu şiiri çözümler misiniz? Sizce sorun var mı,varsa nerede??

[pulsar]

sayın rau
bu şiirde hiç bir sorun yok .çok güzel bir şiir. bir çok insan için çağrışımlar yaratacak ve bir çok anıyı hatırlatacak.
oldukça rahat anlaşılabilir bir şiir, sizi kutlamak bana düşermi bilmiyorum
çünkü ben bu işte uzman değilim ama kutlamak isterim.

[rua]

sayın pulsar, yorumunuz için çok teşekkür ederim.
siz olmasaydınız garip ve aynı zamanda yorumsuz bir hikaye olarak kalacaktı

[mayıs]

Sn.Rua,
Çözümlenecek daha ne var ki yazdıklarınızdan öte?
Yazarken çözmüşsünüz zaten. Sadece kabul etmek zor geliyor sanırım insana. Tersinin olmasını isterdiniz belki.

Sizin açınızdan bir problem yok. Siz iyisiniz, sevmeye hazırsınız, vermeye, almaya yani yazabildiğinize göre öyle olmalı. Yanılıyor da olabilirim.
Belki de siz hiç o fırsatı, o güveni, o huzuru verememişsinizdir.

Ama sanki sorun karşı tarafta. Karşı tarafta bir azlık, bir öylesine bakış,
yaratmak istemeyiş var. Yoksa onca gidip gelmeyle istese insan, bir sürü anı yaratır sevgisiyle, tutuşturur karşısındakinin eline. Bir kaç saat içinde bile insanın ortak bir şarkısı, bir çiçeği olabilir. Yürek meselesi, karşısındakinin yüreğini görüp kendi yüreğine layık görme kararı. Belli ederdi yani rengini, sevgisini, kendi anılarınızı yaratmaya çalışarak. Ama bunu hiç yapmamış. Bence gerçekten istememiş bunların olmasını çünkü hep bir köşede anısız, bağlantısız gitme modunda gidip gelmiş.
Öyleyse bir anı dahi yaratmadan gelip gidenleri, göndermek gerek istedikleri yere ve şanslı saymak gerek olmadığına da. Çünkü küçücük bir anış dahi bırakamayacak kadar duyarsız birini istediği yere göndermek ve daha yüreklisini, sevgi dolusunu, kendi anısını yaratmak, paylaşmak, daha başından kayıp gözüyle bakmamak isteyeni yerine geçirmek ve yüreği açmak gerek. Herkes hak ettiği anışları yaratıp gider.

[rua]

teşekkürler. sayın norma'nın yorumu ilginçti.Peki arkadaşlar,şeklen bir sorun var mı sizce.aslında bu konuyu tartışmaya açmak,biraz konuşmak istiyorum.şiirde şekil nasıl olmalıdır.Bu konuda, konuyla ilgilenen tüm arkadaşların yorum yapmasını dilerim. Ama ayrı bir başlık altında tartışmak belki de daha doğru olur sanırım.Ancak konuyu hangi bölüme açacağıma karar veremedim.Bu bölümde açsam patavatsızlık etmiş olur muyum acaba?Çünkü gördüğüm kadarıyla burada kendi yazmış olduğumuz eserleri paylaşıyoruz.Aslında ben bu mahallede yeniyim siz de bana yardımcı olursanız birlikte karar verelim buna. Teşekkürler tekrar.