Neden acı çekeriz?

[Pier]

İnsanlar hayatları boyunca çeşitli sebeplerden dolayı, dönem dönem acı çekerler. Bazen katlanamayacaklarını düşündükleri acıların altındanda, sıyrılıp çıkarlar. Neden acı çekeriz? Oysaki herkez bilir ki; yaşanan hiç bir acı ilk zamanki gibi kalıcı olmaz. Zaman silip götürür.

Öyle olduğunu bile bile yinede çekeriz acıyı. Bu durumda insan beynine hükmedemiyor sanırım...

[onur0226]

eksikliğinden dolayı acı çeker...
karşılaştığı durumun üstesinden gelemeyeceğini düşündüğü için...
böyle düşünerek aslında bir yol aramaktadır...önlem almaktadır...çoğu zaman korktuğumuz şeylerin başımıza gelmemesi veya çsonradan çok da korkulacak veya acı veren bir olay olmadığını düşünmemiz bu yüzdendir...
zaman acıyı bu yüğzden silip götürür...
yoksa bizle alakası olmayan bir süreç sonunda değil....

saygılar

[bozkır]

Güzelliğinin tadını alabilmek için acı çekeriz.
Mesele nelerden acı çektiğimiz.Şöyle anlatayım.Bana en basit meseleler bile dert görünür o meseleyi çözene kadar akla karayı seçerim.Bu yüzden çoğu günler benim için zehir olur.Ancak bir gün ağabeyimi acil servise götürüp onunla orda bir gece geçirdikten sonra durumum biraz değişti.Orad abir söz verdim kendime.Artık basit her konuya üzülmeyecektim.Çünkü gördüm ki insnın sağlığı herşeyden önce geliyor. Sıhhatli bir adamsan mutlu adamsındır. Gerisi hava civa.Saygılar.

[mayıs]

Belki de melankolik olduğumuz için acı çekeriz. İçinde acı olmayan kusursuz mutlulukları kolayca hemen alıp anlamsız yaşamak istemeyiz. Hüzünlerle yoğrulu mutluluklar daha bir uyuyordur belki yüreğimize.

Karakterden kaynaklanır aslında acılar. İnsani duyarlılığı koruyup korumamakla, hayatın çarkına girip girmemekle alakalı. Kaybetmekten, yaşamaktan, yeniden başlamaktan, unutmaktan, her şeyi mantığa vurmaktan, sadece aklıyla hareket etmekten, kendini düşünüp mutlu etmekten korkmayan katı, sert, vicdanından çoktan kurtulmuş ve bencil insanlar acı duymazlar, kaçınmazlar. Ama bunlara sahip insanlar acı çekerler ve her defasında aynı acıyı ilk kez gibi yaşarlar. Ellerinde değildir o yüzden de durduramazlar. Bu iyi mi kötü mü bilemem, herkesin yaşamı için farklıdır dengesi. Tamamen kişinin karakteriyle, duygularıyla ve ruhuyla alakalı. Beynin yapacağı bir şey yok. Bunlar yoksa zaten beyin gereğini yapıyor.
Zamansa silip götürmüyor, sadece üzerini bir dahakine kadar, depreşeceği anlara rastlayana kadar geçici olarak kapatıyor.

[yazzarr]

Mutluluğun derin bir anlamı olmasını, acı çekmemize borçluyuz. Bizler unutacağımızı bile bile acı çekeriz. Çünkü bulunduğumuz zamandaki, yaşadığımız duygulardır önemli olan. O anın içindeyken, bir sonraki zamanı düşünemeyiz, ve kendimize bu konuda hüküm veremeyiz. İşte bu yüzden acı çekeriz.

[Türesin]

Her insanın kendine göre idealleri, hayalleri ve düşleri vardır. Onlarda, kişi kendi ulaşmak istediği ve hayal ettiği cenneti kurmayı hedefler.

Hiç bir insan, kendinin ve yalnızlığının olduğu bir cenneti tasvir etmez, edemez. O kendi cennetin de, bazı kişilerin ve sevdiklerininde yanında olmasını ve birlikte bu güzel cenneti paylaşmayı arzular. Fakat paylaşmak istedikleri kişilerin de kendine göre sanal cennetlerinin olduğunu unutup, onların kendi cennetlerine koşarak gelmediğini görünce acılar yaşamaya başlarız.

Bazen kendi hayal ürünümüz olan cennetlere kendimizi o kadar kaptırırız ki dünyamızı unutup içe kapanır ve orada yaşamayı tercih ederiz. Bazende kendi hayal dünyamızın cenneti ile, yaşam içindeki deneylerimizin çelişkisini görüp üzüntüye kapılır ve bu çelişkilerin yaşattıklarını acı olarak algılar, hayal ettiğimiz cennete kavuşamama üzüntüsü içinde acılara garkoluruz.

Kendi cennetimizi kurmak için çabalaken, onu engelleyen her kişiyi ifrit, her engelide cehennem gibi görmeye başladığımızda hayat çekilmez olur.

Epey bir zaman önce bir bayan sunucu hava roporunu sunar ve son sözünü şöyle bitirdi, " Havalar nasıl olursa olsun, sizin havanız iyi olsun " .

Bende herkese, kendi kurdukları cennetlerine kavuşmak nasip etsin diye sözlerimi noktalıyorum .

Saygılarımla.

[mayıs]

Sayın Türesin şöyle demiş:

Bazen kendi hayal ürünümüz olan cennetlere kendimizi o kadar kaptırırız ki dünyamızı unutup içe kapanır ve orada yaşamayı tercih ederiz. Bazende kendi hayal dünyamızın cenneti ile, yaşam içindeki deneylerimizin çelişkisini görüp üzüntüye kapılır ve bu çelişkilerin yaşattıklarını acı olarak algılar, hayal ettiğimiz cennete kavuşamama üzüntüsü içinde acılara garkoluruz.

İşte buna diyecek hiç bir şeyim yok. Gerçeği de bu doğrusu. Belki de kendimize bile izah edemediğimiz gerçek. Ama unutmayın ki böyle bir cenneti insan durup dururken yaratmaz. Kim yaşayıp giderken gerçek dışı bir dünyanın içinde bulmak ister ki kendini? Yani bunun suçlusu o cennetin yaratıcısında değildir. Hayatın kendisi ve etrafındaki insanlar onu yaşamdan koparıp kendi dünyasını yaratarak hiç değilse orada ayakta kalabilmesine, gerçeğine dayanabilmesine neden olurlar. Kötü gibi görünen bu yaratıcılık aslında insanı bir şekilde hayata tutunduran tek yoldur. Orada her şey kusursuzdur, kendi istediği gibidir ve evet gerçeğine her girişinde çelişkiden acı duyar ama bu bütün bütün yaşamadığı dünyanın içinde kalıp hepten acı hissetmesinden iyidir.

[barış]

Neden acı çekeriz ?
Değer verdiğin insanlar yüzünden. Birine güvenirsin ,onu seversin o ise sana karşılığında bunu uygun görür.
Aslında bu konu için sayfalarca yazarım ama neyse...
Demek istediğim bu, sadece sevdiğimiz insanlar canımızı yakabilir.

[nine]

Acilar degerlerlemi ölcülüyor?hic tanimadigimiz biri veya olaylar bize aci vermezmi?bana sanki duygusal yapimizdan ileri geliyor gibi.

[barış]

Hiç tanımadığımız biri bize sadece fiziksel acı verebilir, ben onu kastetmek istememiştim.
Elbette hiç tanımadığımız biri gelip bize vursa, bir yerlerimizi acıtır.

Ayrıca değerler acının da değerini belirler bence.
Bir dostunuz size bir laf söyler, içinize oturur ama hiç tanımadığınız biri söylerse aynı dercede etkilenmezsiniz.
Ya da ben etkilenmem.