Bir Sevdadır İstanbul

[zuhal]

BİR SEVDADIR İSTANBUL
Bir sevda var yüreğimde,
Bilirmiş herkes bu sevda ne sevdası
Ben bilemiyorum bulanık beynimle,
Dilimin ucunda belki ama söyleyemiyorum.
Senin dediler ilacın İstanbul,
İstanbul ki ne İstanbul!
Mor dağların ardından doğan güneş gibi
Hasta insanlara içirilen ıhlamur gibi
Ne şairler barındırdın toprağında
Ne Fatihler,
Ne Mehmetçikler,
Beni de kabul eder misin o yüce bağrına?
Belki onlar kadar şanlı değilim ama;
Sevdalınım toprağına...
Hala okunuyor ezanlar o mübarek minarelerde,
Hala bir taşına bütün dünya bedel her halinle,
Değişen bir şey olmadı o günden bu yana
Hala o eski İstanbul ki ne İstanbul

Hadislere bile konu olan o mübarek şehir,
Bizans’ı toprağa düşüren vezir,
Bir selam gönderiyorum dost yüzlü yüreğimden
Bir can yolluyorum ulaşır mı bilmem.
O kadar yücesin ki erişemiyorum toprağına,
Merdiven uzat ta derine, beni de al yanına.
Bir kez elimi dokunsam o kafi bana
Üzerine bile basmam çiğnetmem toprağını,
Sonsuza kadar yaşatacağım o destansı adını.

Anlatamadım seni bir Yahya Kemal kadar,
Yasayamadım seni bir Sultan Mehmet kadar.
Bir gün sana ulaşamadan ölürsem eğer
Son nefesimde İstanbul desem değer
Gözlerim kapalı ama kalbim hala atar
Buz kesilmiş bedenim nemli toprağa batar
Mahşere kadar,
Gün geçer, devran döner.
Belki bir gün bir ben daha gelir.
Sorarım ona İstanbul nasıl?
Der ki bana göğsü ilerde bası dik
Hala o eski İstanbul ki ne İstanbul.