Nihal Atsız

[maddeci]

Atsýzcý olmasamda Yalnýz Kurt eserini beðenerek okumuþtum.

[BasayeV]

Ey saçlarý "alâgarson" kesik haným kýz!
Gülme öyle bana bakýp sen arsýz arsýz!

Bacaðýmla alay etme pek topal diye.
Bir sorsana o topallýk nerden hediye?

Sen �iþli'de dans ederken her gece, gündüz,
Biz ötede ne ovalar, çaylar, ne dümdüz

Yaylalarý geçtik, karlý daðlarý aþtýk;
Siz salonda dans ederken bizler savaþtýk.

Ey dudaðý kaným gibi kýpkýrmýzý kýz,
Gülme öyle bana bakýp sen arsýz arsýz!

Olan iþler dimaðýný azýcýk yorsun!
Biliyorum elbisemle eðleniyorsun;

Biliyorum baldýrýný o kadar nazla
Örten bir tek ipek çorap kýymetçe fazla

Benim bütün elbisemden... Hatta kendimden.
Biliyorum: Çünkü bugün þu dünyada ben

Neyim? Bir hiç... �þe güce yaramaz, topal...
Sen saðlamsýn, senin hakkýn, dünyadan zevk al:

Çünkü orda düþmanlarla boðuþurken biz
Siz muhteþem salonlarda þarap içtiniz!

Ey gözünün rengi bana yabancý güzel,
Her yolcunun uðradýðý ey hancý güzel!

Sen yabancý kucaklarda yaþarken her gün
Yapýyorduk biz de kanla, barutla düðün.

Sen o sýcak odalarda cilveli, mahmur
Dolaþýrken... Biz de tipi, fýrtýna, yaðmur,

Kar altýnda kanlar döktük, canlar yýprattýk;
Aç yaþadýk, susuz kaldýk, taþlarda yattýk.

Sen açýlmýþ bir bahardýn, biz kara kýþtýk;
Bizden üstün ordularla böyle çarpýþtýk...

Gülme öyle bana bakýp pek arsýz arsýz
Sen ey dýþý güzel, fakat içi çamur kýz!

Sana karþý haykýraný, mecbursun, dinle;
Bugün hesap göreceðiz artýk seninle:

Ben cephede geberirken, geride vatan
Aþký ile bin belâlý iþe can atan

Anam, babam, karým, kýzým eziliyorken
Daðlar kadar yük altýnda... Gel, cevap ver, sen

Bana anlat, anlat bana, siz ne yaptýnýz?
Köpek gibi oynaþtýnýz, fuhþa taptýnýz!

Anavatan boðulurken kýpkýzýl kanda
Yalnýz gönül verdiniz siz zevke, cazbanda…

Ey nankör kýz, ey fahiþe unutma þunu:
Sizin için harb ederken yedim kurþunu.

Onun için topal kaldý böyle bacaðým,
Onun için tütmez oldu artýk ocaðým.

Nazlý nazlý yatýyorken sen yataklarda
Sallanarak ölü kaldýk biz bataklarda.

Kalbur oldu süngülerle çelik baðrýmýz,
Bu amansýz boðuþmada öldü yarýmýz,

Ya siz nasýl yaþadýnýz? Bizim kanýmýz
Size þarap oldu sanki... �ehit canýmýz

Güya sizin mezenizdi! Yiyip içtiniz;
Zýpladýnýz, kudurdunuz arsýz, edepsiz!

Gerçi salonlarda senin "yýldýz"dý adýn,
Hakikatte fahiþesin ey alçak kadýn!

Ey allýklý ve düzgünlü yosma bil þunu:
Bütün millet öðrenmiþtir senin fuhþunu.

Omzunda neden seni fuzulî çeksin?
Kinimizin þiddetiyle gebereceksin!






Hüseyin Nihal ATSIZ / 1926

[Ak?urao?lu]

<B>

SELAM

�çim yine sevinçle dolup yanýyor;
Sanki deniz olmuþ, dalgalanýyor.
Uzak uzak ülkelerden döndüm seferden;
Yaralarým aðýr, fakat mestim zaferden;
Zafer, ümit kaynaðýnýn bir çeþmesidir.
Zafer birçok gönüllülerin birleþmesidir.
Gönülleri birleþenler ölse de bir gün
Gök kubbede kalacaktýr seslerinden ün.
Gönülleri birleþenler! Selam sizlere!
Uzaklarda dertleþenler! Selam sizlere!
Selam sana hücrelerde benzi solan genç!
Selam sana ey yýllarý heba olan genç!
�stikbalim gitti diye yaslanma sakýn!
Ã�stikbalin deðil, ruhun Tanrý’ya yakýn!
O yalancý istikbale bir perde indir!
“Gerçek yarýn” unutma ki bir gün senindir!
Selam sana yavrusundan ayrýlan kadýn!
Kim bilir sen gizli gizli nasýl aðladýn!
Ne bir damla gözyaþý dök, ne yasla dövün;
Sen yaþarken öksüz kalan yavrunla övün!
Gür sütünle aþladýðýn erlik cevheri
Yapacaktýr onu yarýn yaman bir çeri...
Tek bir kadýn deðilsin sen... Sen bir ocaksýn!
Mademki bir adýn Atsýz, katlanacaksýn!
Kafkasya’da can veren bir þehidin kýzý
Bir çeliktir... Yüreðinde erir her sýzý...
Varsýn, baðrýn firkatiyle yavrunun yansýn...
Yansýn, dayan! Çünkü sen de bir kahramansýn!
Ey ekmeði alýnanlar! Selam sizlere!
Ey rütbesi çalýnanlar! Selam sizlere!
Kardeþ yahut arkadaþtýr diye evleri,
Ocaklarý daðýtýlan ülkü devleri!
Selam size! Üstünüzde bütün bakýþlar,
Bir gün olur, tarih sizi elbet alkýþlar!
Ey ciðeri parçalanan kahpe veremden
Ne beklersin dünyadaki sahte keremden?
Ciðerlerin sönüyorken Tanrý’yý andýn;
Tasa etme,gerçekleþir mukaddes andýn.
Hepinize sevgilerle coþkun selamlar!
�ehitlerimiz bile sizi belki selamlar
�çtiðiniz ýstýraplar size kýmýzdýr
Bu acýlar mazimize selamýmýzdýr.
En tatlý bir hayalimdir bu selam benim
Kýrk derece sýcaklýkta erirken tenim...
Çekiyoruz bunalarak fakat ne çýkar?
Ulu Tanrý bir gün elbet bizi yargýlar.
Bütün dünya saðýrlaþsa o bizi dinler,
O’nun rahmet denizinde ruhlar serinler.
Ey hýrçýn genç, ey güzel kýz! Býrakýn yasý...
Yeter temiz gönüllerin bizi anmasý...
Toprak ana uyuturken koynunda bizi
Yarýnkiler biçecektir ektiðimizi,
Yeþermesi ektiðimiz tohumun haktýr,
�þte o gün ruhlarýmýz þad olacaktýr!
Selam þanlý mazimize! Selam yarýna!
Selam zafer ordusunun silahlarýna!
Ey geçmiþin yiðitleri! Selam sizlere
Ey yarýnýn þehitleri! Selam sizlere!
Siz tarihe yazýyorken þanlý bir satýr,
Aranýzda bulunacak güleç bir batýr;
Atsýz oðlu Yaðmur denen bu yaðýz çeri
Atýlarak hepinizden daha ileri
Güldürecek babasýnýn yanýk ruhunu;
Ruh ve yürek saðýrlarý anlamaz bunu…(1)
Karýþýnca gövdem yurdun topraklarýna
Ruhum uçar ýrkýmýzýn bayraklarýna,
Varlýðýn sevgisi onlara taþýr;
Kendisi de ay-yýldýza belki karýþýr.
Bir gün gelip ýrkýmýzýn gürbüz erleri
Adým adým dolaþýrken kutlu yerleri
‘‘Vaktiyle bir Atsýz varmýþ…’’ derlerse ne hoþ!
Anýlmakla hangi bir ruh olmaz ki sarhoþ?
Haydi artýk dinsin bütün ýstýraplarýn
Ufuklardan þanlý bir gün doðacak yarýn
Güzellikle sýcaklýkla ve ihtiþamla...
Kumandasýz hazýr olup onu selamla!
Gönlündeki yaralarýn kanýný dindir...
Yüzde yüz Türk olduðun gün cihan senindir!

1 Aðustos 1944

</B>

[Ak?urao?lu]

KÖMEN

Analým Tunga Er efsanesini;
Duyalým geçmiþin erkek sesini.
Bürüyüp Tanrýdað’ýn çevresini
Yine Gök Türk olalým… El kuralým.
Ötüken-Yýþ durak olsun da bize
Yürüsün ordular oradan denize.
Çinli baþ vermese, gelmezse dize
Kaðanýn buyruðu vardýr: Vuralým.
Anlatýlmaz, yüce bir erdem olan
Bu akýnlarda bulunmaz yorulan.
Günü geldikçe de bizden sorulan
Kan ve can vergisi olsun...Verelim!
Ülkü uðrunda gönüller delidir.
Kiþiler ülkü için ölmelidir.
Tanrý’nýn insana deðmiþ elidir
�u ölüm adlý güzel þey... Saralým.
Hiç düþündün mü niçindir yaþamak?
Bir görev yapmak içindir yaþamak.
Er kiþiysen görevin neyse, baþar.
Zevke, eðlenceye hayvan da koþar.
Görüyorsun nice hayvan yýðýný
Ki yapar sadece hayvanlýðýný.
Fakat onlar bile kendince yine
Tükürürler Kadeþ’in itlerine.
O nasýl olmalý bir ruhu ölü,
Ya da bir canlý, fakat kahpe dölü
Ki sanýr durduðu yer it inidir,
Oysa bir þanlý þehitler sinidir.
O fuhuþ uzmaný cikletli diþi,
Diþinin en kötü, en köhnemiþi,
Kaplamýþ ruhunu çirkef yosunu,
Hiç umursar mý þehit ordusunu?
Var mýdýr onca tivistin ötesi?
Adý üstünde: Köpek sosyetesi!
Yok sayýp sen de bu ruhsuz sürüyü
Kýlavuz yap ebedi Gök Börü’yü.
Çýkarýp Ergenekon’dan ulusu
Türk’ü kýlsýn yine dünya ulusu.
Ã�zleyip Gök Börü’nün gölgesini
Gezelim gel o Kömen ülkesini.
Gönlümün özlemi yerdir orasý,
Gürler ufkunda yiðitlik borasý.

Orda erdem gözükür, baþkasý çýkmaz alana.
Kapanýktýr kapýlar her kovu, her bir yalana.
Orda erler: Kimi arslan, kimi parsýn eþidir.
Orda kýzlar: Güneþin kendi, ayýn on beþidir.
Uðramaz ufkuna asla o yerin yüz karasý;
Orda yoktur ne siyaset, ne fikir maskarasý.
Yaþamaz öyle bir ortamda küçüklük, kötülük;
Bir alaydan daha üstün savaþýr orda bölük!
Sungurun uçtuðu yerlerde barýnmaz yarasa
Ve bütün dirliðin üstünde yürür sade yasa...
Bir düþün baþlarýn üstünde kaðanlýk tuðunu,
Ruh duyar orda ölürken bile Türk olduðunu;
Ölümün zevkini bir süs gibi gönlünde taþýr.
Dirilerden daha çok orda þehitler dolaþýr.
Bu þehit ordusu varken kuramaz kimse pusu,
Yurt için kan dökülür orda denizler dolusu.
Günümüzden, düþünüp birçok asýrlar geriyi
Analým bin kere ölmüþ o ölümsüz çeriyi:

Ebedi yiðit!
Adý yok þehit!
Kefenin: Vatan...
Tabutun: Cihan...
Düþünüp övün,
Yaþýyor ünün.
Damarýnda kan
Bir alev midir?
Yaþaman: Roman;
Ölümün:�iir.
Sana yok ne taþ,
Ne de bir mezar.
Bu hayat: Savaþ!
Ebedi uzar.
Eþit olduðun
�u güneþ: Tuðun.
Tabutun: Vatan,
Mezarýn: Cihan.
Adý yok yiðit!
Ebedi þehit!..

Onu anmakla görür Türk soyu gökçek Kömeni:
Doludizgin yarýþan Tanrýkut’un dört tümeni...
Bin asýr geçse de rastlanmaz onun bir eþine,
Buyruk aldým diye ok fýrlatýyor evdeþine...
Bidev atlarla kýlýp her yolu bir günde yarý
Yýldýrýmlar gibi daðlardan aþan ordularý...
Saygý olsun bu çelik atlýlarýn gök tuðuna,
Tuðu kaldýrmýþ olan ordularýn baþbuðuna.
O nasýl bir yürüyüþtür, ne yiðitler katarý!
Kun’u, Gök Türk’ü, Oðuz-Uygur’u, Kýrgýz’ý, Tatar’ý...
O batýrlar ki basýp baðra kucaklar ölümü.
Özgelerden sakýnýp kendine saklar ölümü.
Her zaman öyle aðýrdýr ki yiðitlik kefesi,
Kahramanlar gibi ölmek o günün felsefesi...
Onlarýn sanki baþak canlarý... Durmaz, biçilir...
Topraðýn içkisidir kanlarý, al al içilir.
Tarihin bir olaðanüstü ve þahane iþi
Kür Ã�ad’ýn, Kül Tegin’in, Çaðrý Beð’in ok çekiþi...

ÖTÜKEN: Sayý:2- �ubat 1964

[Ak?urao?lu]

KAHRAMANLIK

Kahramanlýk ne yalnýz bir yükseliþ demektir,
Ne de yýldýzlar gibi parlayýp sönmektir.
Ölmezliði düþünmek boþuna bir emektir;
Kahramanlýk; saldýrýp bir daha dönmemektir.
Sýzlasa da gönüller düþenlerin yasýndan
Koþar adým gitmeli onlarýn arkasýndan.
Kahramanlýk: �çerek acý ölüm tasýndan
�leriye atýlmak ve sonra dönmemektir.
Yýrtýcýlar az yaþar... Uzun sürmez doðanlýk...
Her ýþýðýn ardýnda gizlidir bir karanlýk.
Adsýz sansýz olsa da, en büyük kahramanlýk;
Göz kýrpmadan saldýrýp bir daha dönmemektir.
Kahramanlýk ne yalnýz bir yükseliþ demektir,
Ne de yýldýzlar gibi parlayýp sönmektir.
Bunun için ölüme bir atýlýþ gerekir.
Atýldýktan sonra bir daha dönmemektir...

1933